Klik hier om te zoek op de website

archief
Zondag 23 december 2012

Tresca is helemaal in de juiste stemming maar de bevalling is nog niet echt begonnen. Wel al de ontsluitingsweetjes maar dat kan vrij lang duren. Ik blijf gezellig bij haar in de buurt en de andere dieren houden ons gezelschap. Tresca heeft ook weer extra sterke moedergevoelens en beide grote dochters van haar, Anches en Jewel, heb al grondige wasbeurten gekregen.

Ik heb veel foto's van de laatste dagen in haar nesttopic, via 'Nestjes' in de menubalk, gezet.

Maandag 24 december

's Morgens half acht - Tresca heeft echte weeën.

Ze zijn geboren! De eerste, een sorrel poesje, om kwart voor acht en de laatste, een sorrel kater om negen uur. Tresca heeft wee katers, een wildkleur en een sorrel, één wildkleur poes en twee sorrel poesjes. Het was een prima bevalling en de kittens maken alle vijf een levendige indruk. Helemaal zeker van de geslachten ben ik niet. Dat ging tussen de bedrijven door; ze zijn niet eens allemaal gewogen. Wel hebben ze bandjes om zodat ik weet wie, wie is. Eerst allemaal maar eens goed het buikje vol drinken.

[klik voor een uitvergroting]
Tresca met dochter Jewel.
[klik voor een uitvergroting]
Een trotse Tresca met haar pasgeboren vijfling.
Vrijdag 21 december

Goed nieuws. De dierenarts belde net: de boosdoenende bacterie in de urine van Sijntje is gevonden. Het is een andere dan de vorige keer en de huidige antibiotica is van het juiste soort hiervoor. Dit was een enorme opluchting voor me. Ik was bang dat ik door een keer te hebben gemist dat zij haar AB-pilletje een keer had uitgespuugd en onvolledige kuren creëren resistentie. Dat ze nu weer problemen kreeg omdat haar urine als nierpatiëntje te waterig is waardoor er geen blaasgruis kan ontwikkelen maar dit is wel een ideaal klimaat voor de ontwikkeling van bacteriën. Meespelende factor is ook haar afnemende weerstand. Ik hoop zo dat deze kwaal niet weer zo snel terugkomt. De arme meid. Sijntje doet het gelukkig ook al weer uitstekend. Ze moet nu alleen wel heel erg veel medicijnen slikken. Vroeger had ze de gewoonte om in m'n vingers te bijten maar sinds haar gebit hopeloos is, is dit geen probleem meer. Maverick is ook weer helemaal zoals hij hoort te zijn.

Ik tik dit berichtje met een luid spinnende Tresca over mijn armen. Zo nog even snel een boodschapje en dan ga ik de deur niet meer uit. Haar bevalling is aardig aanstaande. Ze is heel zwaar. We mogen minstens vier kittens verwachten en meer is ook niet onmogelijk. Ze is een grote poes en ze heeft eerder wel eens een nestje van zes gekregen.

[klik voor een uitvergroting]
Donderdag 20 december

Het is al zo'n spannende week; het begin van het nieuwe tijdperk omdat zaterdagavond bepaalde sterren en planeten op één lijn staan én Tresca uitgerekend is, maar Sijntje én Maverick vonden dat het nog spannender kon. Arme Sijntje had weer een van haar terugvallen maar deze keer was het extra verontrustend; zondagavond was haar antibioticakuur afgelopen en dinsdag plaste ze al weer bloed, had ze pijn en wilde ze niet eten. Ze krijgt nu alle mogelijke medicijnen, bijna een handvol, en ik heb het afgeklopt, ze eet weer, zit niet meer te persen. Eerder vond de dierenarts het nog niet nodig om haar Fortekor te geven maar nu wel. Ik heb me nooit echt verdiept in dit medicijn, ik heb er niet voor gestudeerd, maar nu ik zelf op pillenslikgebied wat meer ervaring heb, viel me op dat dit gewoon een plaspil is om de bloeddruk te verlagen. Nu begrijp ik ook waarom sommige kattenverzorgers een slechte ervaring met dit middel hebben gehad. Als je dier al een lage bloeddruk heeft en dan in één keer een hele pil geeft dan kan dit heel naar uitpakken (weet ik alles van). Omdat Sijntje al zo'n klein poesje is, ben ik begonnen met twee maal daags een halfje en vanmorgen heeft ze haar eerste hele gekregen. Dit ging prima en ze staat me weer mekkerend op te wachten wanneer ik haar haar eten geef. Het antibioticapilletje is van een ander soort en lekker klein en dus makkelijk om te geven. Van de pijnstilling, de Novacam, krijgt ze nu vanwege haar nierfunctie een halve dosering. Ondertussen wordt er een kweek van haar urine gemaakt in de hoop naderhand de best passende AB-kuur te kunnen gaan geven. Dat ze zo kort na de vorige kuur weer problemen kreeg, is heel erg verontrustend.

Tot mijn grote schrik ontbrak Maverick van de week bij het eten. Al onze dieren zijn grage eters en dan valt het meteen op wanneer er eentje ontbreekt. Maverick is een goede eter optima forma, hij eet ook in zo'n hoog tempo én ontfermt zich over alle mogelijke restjes dat ik hem daarpm altijd extra in de gaten houd om te voorkomen dat hij teveel rondingen krijgt. Extra beweging doet wonderen voor de lijn dus ik stimuleer hem daarin door hem, wanneer hij voldoende gegeten heeft, in de tuin te zetten. Als hij nog trek heeft, komt hij binnen de kortste keren via het tunneltje weer terug in de keuken en zo houden we elkaar bezig. Alleen deze keer dus niet. Ik heb het hele huis afgezocht. Ik was bang dat hij in een kast zat of misschien wel via de voordeur buiten was geraakt. Hij bleek gewoon op de bank te liggen maar keek knap pips. Eten wilde hij niet maar verder was er niets aan hem te merken. Ik heb hem zonder hem echt lastig te vallen extra in de gaten gehouden, af en toe een beetje laten drinken (waterig mengsel van vlees/tonijn/Convalescense Support) en tot mijn opluchting kreeg ik hem de volgende dag weer een beetje aan het eten. Eerat alleen hele kleine portie en nu bunkert hij al weer als vanouds (zonder rondjes door de tuin en het tunneltje te hoeven lopen). Wat waren we bang. Het is heel ongewoon bij onze katten van middelbare leeftijd, komt vooral door de goede voeding (vers), dat er eentje ziek is dus dit was groot alarm. Basis voor onze schrik is ook de wetenschap dat zijn Deense vader op deze leeftijd overleden is. We hopen zo dat dit iets eenmaligs was!

Ondertussen gaat het uitstekend met Tresca en gezien haar omvang houd ik het niet voor onmogelijk dat ze iets eerder kan gaan bevallen. Misschien wel zaterdagavond op het Maya-moment vanaf twaalf minuten over tien wanneer bepaalde sterren en planeten op één lijn met elkaar staan. Ik heb al een hele collectie bijpassende M-namen voor de kittens gevonden. Er zijn heel erg veel sterren en planeten, dus keuze te over.

[klik voor een uitvergroting]
Eesz moest natuurlijk ook bij de kerstboom poseren. De lichtval boven de ster van deze boom is helemaal bijpassend bij alle toestanden deze week over de stand van de sterren etc. i.v.m. de Mayakalender.
[klik voor een uitvergroting]
De zieke Maverick. Gelukkig is hij nu weer helemaal de oude.
Maandag 17 december 2012

Het is jammer van het druilerige weer want anders zou ik even - het is een heel stuk - met een hondje naar een winkel aan de andere kant van de stad gaan om een nieuwe, voor mij bestelde, jurk te gaan passen. Gisteravond was het gelukkig wel aangenaam weer en dan loop ik graag met een hondje langs het Spaarne of doe we een rondje om de kerk (de mooiste kerk van Nederland, mag ik best stellen als grote fan van de stad Haarlem). Dat rondje kerk is nu extra leuk omdat er weer een pracht van een kerstboom op de Grote Markt staat. Natuurlijk moest Polly, als leukste hondje even poseren bij de mooiste kerstboom op het mooiste plein van Nederland. Het is alleen wel een foto van het type 'zoek de hond'.

Het is echt genieten van Tresca. Vandaag zijn we niet alleen van plan om de kerstboom op te zetten maar ook haar kraammandje in te gaan richten. Ik denk dat ik, omdat ze toch al erg aan deze mand gewend is, hem overdag op de bank zet en 's avonds mee naar boven neem. Dat is voor ons allebei het meest comfortabel. Het wordt nu wel heel erg spannend. Eerdaags ook even achterhalen welke dierenartsen er vanaf vrijdagavond dienst hebben. Bijgelovig als ik ben, hoop ik dat het treffen van allerlei voorzorgsmaatregelen maakt dat niets daarvan nodig zal zijn.

[klik voor een uitvergroting]
Zoek het hondje!
[klik voor een uitvergroting]
Tresca houdt de Ipad warm.
[klik voor een uitvergroting]
Shabanou is ook aan het broeden geslagen. Zij is nu veertig dagen zwanger. Haar ex Maverick houdt haar gezelschap.
[klik voor een uitvergroting]
Gezellig bij Eesz.
Maandag 10 december

Weer een speciale datum. Op deze is in 1979 Dimbo geboren. Een geweldige Kuvaszreu en hij was degene die hier de interesse voor rasdieren heeft gebracht. En op deze zelfde datum werden 19 jaar geleden Murray, Mariposa en hun nestgenootjes geboren. Twee kittens uit één nest aanhouden, doen we zelden maar dit tweetal was te speciaal en de reden om überhaupt dit nestje met deze zoon van Valentijn te fokken te verdrietig. Helaas zijn Murray en Mariposa ook niet meer bij ons maar ze blijven voor altijd in ons hart en ze leven voort in hun nakomelingen. Onze zilvertjes stammen van hen af. De kittens krijgen hier altijd een nestletter en nu is de M weer aan de beurt. De namen van Murray, eigenlijk Mercury, en Mariposa, betekent vlindertje, van toen zorgen vast voor de nodige inspiratie. Tresca stamt niet rechtstreeks van deze dierbare dieren af maar ze hebben wel gemeenschappelijke voorouders, zoals onze allereerste poes Shirezah. Ook de weervoorspellingen zouden voor inspiratie kunnen zorgen. In de krant werd de verwachte kou 'de Russische beer' genoemd. Wie weet vinden we mooie Russische namen voor de kittens van Tresca en kunnen de eigenaren van Iriska in Oekraïne ons erbij helpen. Waarschijnlijk duurt het nog minder dan 14 dagen voordat ze geboren worden. Ze hebben vanavond weer een hele tijd op mijn schoot liggen kriebelen. Zo ontroerend om deze kleintjes die al zo dapper in de weer zijn, te mogen voelen.

Arme Sijntje stort om de zoveel tijd in; dan eet ze slecht tot niet, spuugt vaak, en dan raken haar darmen ook van slag. Iedere keer lukt het me weer om haar weer goed te krijgen maar hoe ouder ze wordt, hoe bezorgder ik word. Medicatie en voedsel spuugt ze dan steeds uit. Tot overmaat van ramp was het ook op vrijdagavond. Maar gelukkig, ook deze keer zijn we er weer goed uitgekomen. Hoofdoorzaak was deze keer haar blaas en met pijnbestrijding, Novacam, antibiotica die ik toch al eigenlijk klaar had liggen omdat ze ook weer last van slijm in haar keeltje had, Convalescencesupport om haar weer aan het eten te krijgen en Cystitab voelt Sijntje zich weer stukken beter. Sijntje ligt niet goed in de groep en heeft haar eigen veilige plekjes. Af en toe neem ik haar mee naar boven en dan blijven de anderen beneden. Mensen vragen me vaak wat ze horen wanneer ik ze aan de telefoon heb, zo hard spint ze dan maar 's nachts, onder het dekbed, is het oorverdovend.

Vandaag is Eeszje ook goed onder handen genomen door de trimster van de salon bij dierenpension Tussenwijck in Wijk aan Zee. Eesz heeft zo'n volle vacht en door haar incontinentie zo'n vieze broek dat zij wel een kambeurt en een sopje kon gebruiken. Omdat we nieuwe medicijnen voor Sijntje nodig hadden, zijn we op de terugweg even langs de dierenarts gegaan en hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt door Eesz daar even op de weegschaal te zetten: ze is bijna de dertig kilo. Beter slank dan te zwaar. Alleen zijn al haar krullen en plukken weggeborsteld. Eén regenbui zal die wel weer terug laten komen.

[klik voor een uitvergroting]
Tresca met op de achtergrond Shabanou die onderzoekt of de fototas een geschikte nestelplaats is.
[klik voor een uitvergroting]
Niet dus.
[klik voor een uitvergroting]
Sijntje op een foto uit september.
[klik voor een uitvergroting]
Jewel is krols en Jack heeft nog weinig hinder van zijn castratie (en een broekje aan voor het geval dat).
[klik voor een uitvergroting]
Schone Eesz. Ze moest natuurlijk wel even poseren.
[klik voor een uitvergroting]
Lexies eerste kennismaking met sneeuw.
Woensdag 5 december 2012

Deze datum is blijkbaar een hele speciale datum voor ons. Op 5 december 1979 is ons eerste hondje Rita overleden en ik kreeg vier jaar geleden voor de zoveelste keer kramp alleen deze keer ging het niet over. Dat bleek dus een hartaanval te zijn en omdat ik elf uur had gewacht met het bellen van een dokter had het niet veel gescheeld dat ik hier niet had gezeten, laat staan dat we nog zoveel plezier van en met onze dieren kunnen hebben. Twee zwangere poezen is nu wel heel erg spannend (op dit moment is Shabanou aan het uitproberen of zij van de fotocameratas een geschikt nestje kan maken). Dit mini-filmpje is van vanmiddag van de Spinnende Tresca

Na de laatste show bleef Jack niet goed in zijn vel zitten en om te voorkomen dat hij duurzaam in conflict zou blijven met de anderen is hij vorige week donderdag gecastreerd. Hij is er nog niet maar onder toezicht kunnen alle deuren wel open. Wel zo fijn voor iedereen en vooral voor Jack want hij en gesloten deuren zijn een slechte combinatie.

Voor Shabanous nestje heb ik nu ook een Blogspot gestart. Het is te vinden via 'nestjes' in de menubalk. Helaas lukt dit niet via de sitemap. Ik ga straks die van Tresca even bijwerken want Tresca is wel heel erg veelbelovend zwanger. Met haar vorige nestje ben ik heel erg lang bang geweest dat ze maar één kittentje zou dragen. Gelukkig werden er toch nog twee gezonde poesjes geboren. Gezien haar omvang nu, bijna zeven weken, zou ze weer een nest kunnen krijgen zoals haar eerste nestjes. Spannend. We hopen zo dat er ook een 'rode man' tussen zit. Papa Iago is er al zo een. Genetisch is de kans één op de vier...

Lexie en Jewel verstaan elkaar eindelijk optimaal. Nu is Lexie zelfs degene die het spel extra spannend maakt. Gelukkig is Jewel wel tegen wat bestand. Ons huishouden soms wat minder. Dat mijn stapeltjes opgevouwen wasgoed omver gaan, is geen ramp alleen ons servies zal nooit de 'Tussen kunst en kitsch' van de toekomst halen.

[klik voor een uitvergroting]
Tresca ligt waar dan ook uitermate behaaglijk te spinnen. Voor mijn benen is ze nu een gewichtige dame ze past niet meer tussen mij en de laptop.
[klik voor een uitvergroting]
Wassen en gewassen worden; zo leuk te mogen meemaken hoe deze twee poesjes van elkaar genieten.
[klik voor een uitvergroting]
Deze stormlantarentjes, de laatste set, kon ik niet in de bouwmarkt laten liggen. Ze worden nu meteen uitgetest want het sneeuwt.
[klik voor een uitvergroting]
Onze zwangere dames Tresca en Shabanou.
[klik voor een uitvergroting]
Nog een keer onze jongste poesjes Lexie en Jewel.
Zaterdag 24 november

Afgelopen zondag waren we met Shabanou en Jack naar de tentoonstelling in Nieuwegein. Voor allebei was het voorlopig hun laatste show want ze behaalden hun laatste punten voor het Groot Internationaal Kampioenschap. Ze uitstekende beoordelingen, ondanks dat Shabanou behoorlijk uit vacht was. Helaas veranderde halverwege de dag hun gedrag. Het was niet ernstig maar ze waren lang niet zo ontspannen als de vorige keren. Eerst werd Jack wat meer timide na de verkiezing van de NOM had hij een holletje gemaakt van het kleed waar hij in was gekropen. Ik heb hem maar lekker laten liggen tot we naar huis mochten. Onze katten waren niet de enige katten die reageerden op het erg luide gemauw van een kat van een ras met wild bloed. Die klank is anders dan het geluid van een echt gedomesticeerde kat en Jack was niet de enige die hiervan onder de indruk was. Het geluid klinkt als een kat die totaal uit zijn dak gaat. Alleen deze kat toont niet angstig. Toen met Sijntje ging de kat van datzelfde ras, die naast haar gekeurd werd, echt uit zijn dak. Dat was verschrikkelijk voor mens en dier. Omdat Jack ook thuis niet de Jack was die we kenden, hij deed zelfs lelijk tegen Shabanou, was ik niet bepaald gemotiveerd om hier te schrijven. Je zal toch schrijven dat het allemaal wel meevalt om later te ervaren dat hij zich onmogelijk in de groep maakt en herplaatst moet worden of zijn showcarrière aan de wilgen kan hangen zoals het Sijntje, echt een topshowkat, wel is overkomen. Ik ben heel blij dat Jack en Shabanou voorlopig niet meer naar de show gaan én ik overweeg om m'n dieren niet meer aan het risico bloot te stellen dat zij net uit hun eigen kooi zijn, in de eigen kooi voelen ze zich veel veiliger, op het moment dat een kat van dat ras met wild bloed tekeer kan gaan. Ik heb nog overwogen of mijn reactie op het geluid, ik vind het verschrikkelijk, het klinkt als een kat in extreme nood, een rol speelt in de reacties van onze katten. Dat is best mogelijk maar doen alsof je het niet verschrikkelijk vindt, helpt niet want dieren zijn er veel te telepathisch voor. In januari willen we de heerlijke, spontane, overal vertrouwen in hebbende Jewel gaan showen. Gelukkig is ze een poesje en dat verkleint het risico op het in de nabijheid zijn van een kater met dat problematische geluid.

Nu blijft ons showtrio voorlopig thuis. Tresca had in september al haar Supremetitel behaald Jack en Shabanou hebben zondag hun titel Groot Internationaal Kampioen afgerond. Jack wordt zo spoedig mogelijk gecastreerd, of krijgt suprelorin, en Shabanou kan zich net als Tresca concentreren op haar aanstaande moederschap. Bij Shabanou is het nog heel pril en moeten we nog een tijdje wachten tot de zwangerschap merkbaar wordt maar Tresca is echt overduidelijk zwanger. Ze is nog maar op de helft maar ze heeft nu al meer buik dan ze had tijdens haar vorige zwangerschap. Toen had ze twee kittens en het lijkt er nu op dat ze deze keer een groter nestje gaat krijgen. Ze zijn allemaal van harte welkom. Ik heb al heel wat zwangerschappen van poezen meegemaakt en omdat ze dan ook extra knuffelig zijn, maken ze ook meer schooturen. Ik zat dinsdag vrij lang bij te komen van m'n sportuurtje en Tresca heeft een hele tijd bij me geleden. Tot mijn verbazing voelde ik haar buikje bewegen. Leven voelen, dat ken ik alleen van het laatste stadium van de zwangerschap, ik kan me niet voor de geest halen dat ik deze bewegingen ooit al met 4,5 weken heb gevoeld. De kleintjes hebben dan ook de ruimte want Tresca is geen kleine poes.

Er zijn al heel wat leuke reacties, foto's en filmpjes op de Facebookgroep van Zagato geplaatst. Zo leuk te ervaren hoe enthousiast mensen kunnen zijn met hun dieren en zoveel interesse hebben in de ouders van hun dier en genieten van het zien van de overeenkomsten.

[klik voor een uitvergroting]
Jack weggekropen in zijn holletje.
[klik voor een uitvergroting]
Jack en Shabanou eerder die dag. Bij het lint van Tresca dat we die dag kregen. Eigenlijk moet Tresca daar nog bij poseren.
[klik voor een uitvergroting]
De zwangere Tresca. Dat ik de krant niet meer kon lezen werd vergoed door het voelen van leven in haar buikje.
<< vorige pagina  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  [30]  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  volgende pagina >>