Klik hier om te zoek op de website

archief
Patrizia maakte een schitterende felicitatiekaart van een foto van Kiyomi vanwege haar nestje. Zij schreef laatst een stukje over jeweetwel-katers en hoezodan poesjes. Ook creatief met taal dus. Die laatste term was absoluut nieuw voor mij.
[klik voor een uitvergroting]
Maverick, deze zomer. Nog onwetend van de tandheelkundige behandeling die hem te wachten stond.
[klik voor een uitvergroting]
Fotobewerking van de creatieve Patrizia Pugliese.
[klik voor een uitvergroting]
En Polly poseerde weer even, bijzonder geroutineerd, voor me tijdens onze boswandeling.
Maandag 16 september 2013

Ook hier vandaan willen we iedereen heel hartelijk bedanken voor al het medeleven na het overlijden van onze speciale Pici. We hebben er best vrede mee, helemaal omdat we nog zo'n heerlijke vakantie met haar hebben gehad, maar de pijn van het gemis zal nog wel een tijd blijven. Maar ooit wordt dit verdrongen door de mooie herinneringen.

Het voelt heel tegenstrijdig dat wij ons nu verheugen op het nieuwe leven dat onderweg is. Lexie heeft al een echte buik. Zo grappig om te zien, haar kleine fijne gezichtje met zo'n zwaar lijf. Maar echt last heeft ze er niet van. Ze heeft een voldoende lang lijfje zodat de kittens alle ruimte hebben. Bij Jewel valt de buik minder op, zij moet ook nog tien dagen langer wachten maar waar Lexie links en rechts even zwaar lijkt, is Jewel duidelijk ongelijk. Soms kan dit een aanwijzing zijn voor de nestgrootte, bijv. een oneven nestje maar mijn ervaring is dat dit zelden of nooit klopt. Evenals de informatie die een echo kan geven. Dan doen wij dus nooit wanneer er geen aanwijzingen zijn dat er iets niet in orde is. Wij laten ons verrassen. Hun buikjes zijn voldoende zwaar. We hoeven niet echt bang te zijn dat er eenlingetjes geboren gaan worden. Zulke kittens kunnen het vaak behoorlijk zwaar hebben. Met de bevalling, met de afnemende moederzorg omdat een eenling vaak niet als een nest beleefd wordt en het gemis aan leeftijdgenootjes. Tresca is zo'n grote poes en toen ze zwanger was van Jewel en haar zusje Jorca vroeg ik me lang af of ze wel van meer dan een eenlingetje zwanger was. Daar hoeven we ons nu bij Lexie en Jewel geen zorgen te maken. Zo spannend, zilvertjes van Lexie. Hoe zullen ze zijn??? En daarna de kleintjes van Jewel. Lexie krijgt de grote kraammand maar ik maak ook een kraammand van een paar nieuwe verhuisdozen. Ik ben heel benieuwd welke accommodatie ze gaan kiezen.

We beseffen steeds meer hoeveel geluk we hebben gehad met het weer tijdens onze vakantie. Het mooie weer is echt over en de klimboom op het dakterras staat nu meer onder de afdekhoes dan dat ze hoog en droog een zonnebad kunnen nemen. Maar die hoes wordt ook erg op prijs gesteld. Het nagelt blijkbaar nog spannender onder zo'n hoes en de klimboom is al zo geliefd. Ik hoop dat hij het najaar en de winter overleeft. Hij is niet voor het buitenleven bedoeld.

[klik voor een uitvergroting]
Pici. Haar laatste dag. Ze had veel pijn maar hield zich zo dapper.
[klik voor een uitvergroting]
Lexie wordt verzorgd door haar grootvader Maverick.
[klik voor een uitvergroting]
Lexie met haar vader Jack. Ze treft het wel met zoveel lieve katers om zich heen.
[klik voor een uitvergroting]
Jewel heeft zo haar plekjes om haar kittens uit te broeden.
[klik voor een uitvergroting]
Deze foto is van bijna twee weken geleden. Er was nog niet veel te zien maar wel te voelen. Ze weegt stukken zwaarder.
[klik voor een uitvergroting]
Hoog en droog, lekker warm, Jewel broedend in een van de wandmandjes.
Maandag 9 september 2013

Vorige week hebben we helaas onze lieve stokoude Pumimeisje Pici moeten laten inslapen. Bijna 16, 5 jaar oud dus we mogen dankbaar en ook trots zijn maar het gemis is er niet minder door. De mensen die de afgelopen jaren bij ons een kitten hebben gekocht, hebben haar dus ontmoet. Pici was best wel een moeilijk hondje in de omgang met anderen maar ze heeft zich uitstekend ontwikkeld en op een gegeven moment was het probleem zo goed als overwonnen. Gewoon het hondje even de tijd gunnen en afwachten tot ze zelf komt kennismaken en dan ging het prima. Ik noemde haar altijd míjn leuke hondje, Polly is hét leuke hondje en Eesz heeft geen verdere aanduiding nodig, zo mooi, lief etc. als zij is. Ik heb een stuk over Pici geschreven. Het zit achter deze link Pici.

[klik voor een uitvergroting]
Pici, afgelopen winter. Gezellig op de bank (bij uitzondering).
Zaterdag 31 augustus

We zijn gisteren thuis gekomen van onze vakantie in het Drents-Frieswold. We konden geen mooier huisje (Easterwood), grotere dogproof afgezette tuin, absolute privacy en mooier weer hebben. Iedere dag voldoende zon en verrukkelijke temperaturen, 22-24 graden. We hebben genoten! Onze oude Pici loopt nog als een kieviet, heeft een indrukwekkende eetlust en ze lijkt wel iedere dag vrolijker te worden ondanks dat ze doorlopend de weg kwijt is. Haar hersentjes doen het niet meer al te best en horen en zien is ook een grote beperking voor haar. We waren echt met een bejaardentehuis op stap. We horen er zelf nog net niet bij ;-) Eeszje van 14 deed het ook prima, de jonge Polly mocht langere dagen maken en ging vaak met ons mee op stap of uit eten. Maar het grootste succesnummer was Sijntje van 15. We konden haar steeds meer ruimte geven. Ze kreeg wel een tuigje om en wanneer we niet voldoende aandacht voor haar konden hebben, kreeg ze er een sleeplijn aan. Wat hebben we van elkaar genoten. Meer foto's e.d. volgen.

Sijntje mee op vakantie

Wandeling met onze honden

Eesz moest even tot de orde geroepen worden want wanneer zij - begrijpelijk - tegen de kleine druktemaker Polly gromt, kan Polly angstig worden en daardoor kan er een vechtpartij ontstaan en dat willen we heel graag voorkomen.

[klik voor een uitvergroting]
Wij kwamen zo de dag wel door!
[klik voor een uitvergroting]
Ik heb aardig wat boeken kunnen verslinden en Sijntje hielp mee.
Zondag 18 augustus

Knappe Sijntje! Ze is vandaag 15 jaar geworden. Dit is een hele normale leeftijd maar van haar hadden we het nooit verwacht gezien haar grote problemen met haar darmen vroeger. Overschakeling naar versvleesvoeding was het voor haar. En ze ziet er nog steeds fantastisch uit. Mooi slank met een prachtig glanzend vachtje.

Vandaag was de dag dat de zwangerschap van Jewel zichtbaar werd - en dat is ze! Het is bij deze officieel. Zo spannend. Dit najaar kittenroffelpootjes over de vloer!

Ons recent voor de katten afgezet dakterras is al zo'n groot succes maar nu is dit het helemaal. We kregen van de mensen van Tresca's dochter Soek die achter ons wonen allemaal onderdelen van klimbomen die niet flinke-Ragdolls-proof bleken. De boom is natuurlijk niet bestand tegen regen maar wanneer er een bui dreigt, dek ik hem af met de toch niet in gebruik genomen afdekhoes van Huiberts brommer. Dit geeft nog een extra dimensie ook aan deze boom. Nu kunnen ze er ook tentje in spelen.

[klik voor een uitvergroting]
De klimboom die niet ragdollproof bleek maar hier een groot succes is.
[klik voor een uitvergroting]
De jarige Sijntje. Ze is nog steeds prachtig. Niet te dik en de mooiste kattenvoetjes!
[klik voor een uitvergroting]
Lexie heeft haar tentje.
[klik voor een uitvergroting]
De klimboom die niet ragdollproof bleek.
[klik voor een uitvergroting]
Het buikje van Lexie begint al te tonen.
[klik voor een uitvergroting]
Het duo zwangere meiden. Zo jammer van die draad voor Lexies kopje.
[klik voor een uitvergroting]
Zo is het favoriete bankje veel leuker. De draad is nu ook weg.
woensdag 14 augustus 2013

Pici is er nog en wanneer zij eenmaal op haar pootjes staat, is zij weer het blije trotse hondje wat zij is. Maar af en toe stellen wij onszelf de vraag in hoeverre het diervriendelijk is om een oud hondje te blijven behandelem. Vooral wanneer haar oogje gezalfd moet worden. Ik ben best wel eens wanhopig. Gisteren bijvoorbeeld lukte het echt niet om haar oogje te zalven en dan hapt ze in wilde weg om haar heen en ik ben respect voor haar voor haar leeftijd nog goede gebitje. Maar vanmorgen ging het zalven uitstekend. En zolang zij nog haar staartje trots omhoog draagt, kunnen we nog verder.

Eergisteren was Maverick jarig en de 18e wordt Sijntje 15 jaar. Van Sijntje is deze leeftijd een hele prestatie gezien haar start in het leven maar voor de zevende verjaardag van Maverick zijn wij ook blij. Somali's bereiken over het algemeen supergoede leeftijden (geen aanleg voor HCM bijv.) maar uitzonderingen bevestigen de leeftijd. Zijn vader kreeg op zesjarige leeftijd kanker en is daar aan overleden. Ik had steeds de gedachte 'als we eerst maar voorbij die zes jaar zijn!'. En dat zijn we dus. Hij moest onlangs mee naar de dierenarts voor de vaccinatie en routinecontrole. Het blijkt dat we wel wat aan zijn gebitje moeten gaan laten doen. Erg jammer. Waarschijnlijk gaat er een kies sneuvelen en het is dan nog maar de vraag of hij dan nog wel de grotere stukken vlees zoals dikke repen lamshart en rauwe kippenvleugels en -nekjes kan eten. Ik ben al gewend om die te pletten en in stukjes te hakken voor Sijntje maar wanneer een dier eenmaal niet meer kan knagen, gaat de rest van het gebit ook in een sneltreintempo achteruit.

De zwangerschap van Lexie is nu officieel. Haar gedrag was al overduidelijk dat van een zwangere poes maar nu is het lichamelijke kenmerk, de iets grotere tepeltjes, onmiskenbaar aanwezig. Nu die van Jewel nog. En al de tijd dat ik dit stukje schrijf, ligt Sijntje luid spinnend over mijn rechterarm.

[klik voor een uitvergroting]
Pici eind juli.
[klik voor een uitvergroting]
De bijna 15 jaar oude Sijntje. Ze heeft nog het lijfje van een jonge meid alleen haar gebit en oogjes verraden haar leeftijd.
Dinsdag 6 augustus 2013

We zijn net terug van de dierenarts. We gingen er met angst en beven met onze oude Pici naar toe. Ze loopt op haar laatste pootjes en heeft vorige week nog een pepspuit gekregen om haar bespiering wat sterker te maken. Ze zakte vorige week steeds door haar pootjes en kon dan niet meer overeind komen. Dit sloeg goed aan en de grote lappen zeil die we omgekeerd op de te gladde lametvloer hadden gelegd weer opruimen. We weten dat ze een hondje van de dag is maar je blijft toch nog hopen op meer tijd samen. Normaal is zij ondanks haar beperkingen een heel vrolijk hondje met een goede eetlust en die graag mee wandelen gaat. Alleen vanmorgen niet... Niet graag mee lopen, niet komen bij het eten maar het wel liggend opgegeten en helemaal de weg kwijt. Vanwege haar slechte gehoor doen we al aan gebarentaal maar dat zag ze ook niet meer. Haar ene oog leek haar hinder te geven dus we gingen naar onze dierenarts. Ze heeft gelukkig niet het licht in het oog verloren door een attack maar ze heeft er wel een enge ontsteking die zomaar helemaal uit de hand kan lopen waardoor we haar zouden moeten laten inslapen. Zinloos pijn lijden doen we niet aan. Met een oogzalf hebben we de kans dat we dit weer acceptabel krijgen dus we gaan ervoor. Pici oogdruppelen is wel een uitdaging, zeker nu nu het oog zeer doet. Huibert heeft al een vinger in het verband.

[klik voor een uitvergroting]
Jack bij Pici. De voorkamer ligt vol kleedjes voor het comfort van ons oude meisje.
[klik voor een uitvergroting]
<< vorige pagina  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  [23]  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  volgende pagina >>