Klik hier om te zoek op de website

Rooster, 18 mei 1998 - 29 oktober 2008
Europees Premior & Europees Kampioen

MOONSCHEA SUNGOLDS FIRESONG

Somali sorrel

Geboren op 18 mei 1998

Vader: Ch. & ONK '95 Jargeau's Kachi Amazing Grace, Somali wildkleur

Moeder: Cinta Cats Jaipur, Somali wildkleur

Stamboom

Roep- en bijnamen: Our Little Red Rooster naar de gelijknamige Stonessong en 'Vriendje Altijd maar Spinnen'.

Specialiteit: Maakt niet alleen zijn naam haantje waar maar ook de strekking van het lied. Hij is ook bijzonder zorgzaam en verdient een plaatsje in de eregalerij van de katermoeders. Hij was onbetaalbaar toen zijn dochter Nieckje hier kwam wonen en zich wat eenzaam voelde. Hij stond toe dat zij zeker een jaar lang bij hem mocht sabbelen.

[klik voor een uitvergroting]
Rooster in 2008. Onze SuperKatermoeder.
Dat Rooster onze huisgenoot zou worden, hadden wij helemaal niet gepland. Maar anderen wel en zo is dat dus gekomen.
Mijn vriendin Alexandra Slingenberg had een nestje en als het even kan, komen we dan even langs om de kittens te bewonderen en help ik met het vinden van de juiste mensen voor de kittens. Zij woont in het oosten van Nederland en omdat zij niet showt, wordt ze niet gekend. Maar daar ben ik dan voor. Wanneer mensen mij om een leuk Somalietje vragen, dan stuur ik de mensen door.

Alleen bij dit bepaalde nest wilde het maar niet lukken de juiste mensen voor het laatst sorrel katertje te krijgen. Ik had al zoveel mensen doorgestuurd maar iedere keer was er wel wat waarom het niet doorging en de kleine Skinny werd maar ouder en ouder. Ik ging de geïnteresseerden extra goed screenen voordat ik ze doorstuurde en toen ook die mensen niet goed genoeg waren, heb ik de telefoon gepakt om te gaan zeggen wat ik ervan vond!

Het bleek dat zij gewoon graag wilden dat wij hem namen omdat hij zo goed was en zeer waarschijnlijk een leuke showkater was. Alleen wij zochten helemaal geen sorrel en ook geen kater. Maar goed, de aap was uit de mouw. Ik had hem eerder al gezien en kende zijn charmes. Alex kwam 's avonds toch naar Haarlem en aan de ronde hoektafel in ons toenmalige favoriete Italiaanse restaurant met zicht op de Grote Bavo zaten wij stambomen uit te schrijven om uit te puzzelen wat de mogelijkheden met hem waren. De kogel was snel door de kerk. Alex reisde de volgende dag door naar Amerika en wij naar Bathmen om Skinny op te halen.

[klik voor een uitvergroting]
Dankzij de goede zorgen van pleegmoeder Maggie was het Skinny er heel gauw af.
[klik voor een uitvergroting]
Dollen met zijn sorrel broertje.
(Helaas zijn de meeste items van ook dit topic verlopen doordat ze ouder dan tien jaar zijn; ik hoop dat mijn voormalige webmaster kans ziet dit te herstellen en anders moet ik de tijd ervoor vinden om alles terug te zetten. Door het ontbreken van hele stukken, zitten deze pagina's nu onlogisch in elkaar).

Na een injectie met antibiotica,  een injectie met metacam tegen pijn en ontstekingen en een vochtinfuus met allerlei mineralen zou onze rode vriend zo moeten opknappen dat hij weer zou kunnen eten. En dat deed hij!! Ik heb nu ook een kast vol met de aller-, allerlekkerste hapjes zodat we Rooster voor die tijd dat we nog met hem hebben optimaal kunnen verwennen. Tot een uur of elf 's avonds bleef hij boven maar inmiddels is hij uit zichzelf naar beneden gekomen en heeft hij weer wat gegeten! We weten dat we geleende tijd met hem hebben maar we zijn dankbaar voor alle beetjes samen met onze geweldige Rode Man, onze Gouden Jongen. Het maakt niet uit wat je met hem doet, hij spint altijd. Zelfs nu hij zich ziek voelt. Ook bij de dierenarts. Om hem goed te kunnen beluisteren, moest Jessica hem even bij de lopende kraan houden. De meeste katten stoppen er dan wel mee. Rooster ook heel eventjes en dat was net voldoende om hem te kunnen beluisteren. We kunnen alleen maar hopen dat hij nog een heerlijk lange periode van goed voelen gegund is.

[klik voor een uitvergroting]
Op 3 september was er nog niets met hem aan de hand.
[klik voor een uitvergroting]
In juni was hij gezellig met ons mee op vakantie in een bungalowpark en gelukkig lukte dit ook weer in oktober.
[klik voor een uitvergroting]
Sijntje bij haar grote vriend. Ze kèn niet sonder haar Roes...
Drinken doet hij gelukkig doorlopend volop. Vrijdag is hij nog door de dierenarts nagekeken. Hij heeft een verbazingwekkende conditie in relatie met de ernst van zijn ziekte. Hij vermagert wel enorm snel maar hij was niet uitgedroogd. Z'n Convenia-injectie was uitgewerkt en ondanks dat hij nu geen koorts heeft, heeft hij toch een nieuwe gekregen onder het motto 'Baat het niet dan schaadt het hem nu ook niet'. Opvallend is dat vanaf het moment dat deze injectie ging werken hij zich niet meer terugtrok naar een rustig plaatsje. Eerder was hij volgens mij katmisselijk van de stoffen die die tumoren uitscheiden. Het is wel dat al te druk ook zijn idee niet is. Hij ligt graag op een van de stoelen bij de eettafel én naast het gasstel. Als ik ga koken, stelt hij die drukte niet op prijs en verhuist hij. Hij kan gelukkig nog overal op- en afspringen.  Zelfs het traphekje lukt hem als sprong hij vrijdag mis toen hij op tafel wilde springen. Dat doet je echt zeer om dat te zien gebeuren. We hebben de meeste bezoekjes even 'op hold' gezet. We gaan nu niet onnodig lang van huis en echt druk bezoek bijv. met drukke kinderen doen we nu ook even niet.

Rooster ligt dus vaak op één van de twee lekkere stoelen van onze eettafel. Dus één van ons is dus de klos wanneer we aan tafel willen. Dat doen we met liefde en het is erg gezellig om zo met z'n drieën aan tafel te zitten. Hij leeft al weken op liflafjesvoer, iets gezonds als hart, kip, vis of Carnibest gaat er al tijden niet meer in. Maar vanmorgen verhitte ik kipfilet voor de anderen en stond hij er zo geïnteresseerd bij te kijken dat ik hem een warm halfrauw stukje aanbood: hij heeft me toch staan bunkeren (naar omstandigheden). Dan sta je met tranen in je ogen te genieten van je etende vriendje. Ik heb een enorme voorraad op dit moment in huis. Ik had van de week bij Albert Hein gezien dat de kilfilet in de bonus was voor 5 euro per kilo en dat de datum op de 18e zou verlopen. Toen ik gisteren hoopvol naar dat vak liep, leek het leeg te zijn maar even bukken leerde dat er achterin nog vier kilopakken lagen met de zo geliefde kortingssticker van 35%. De eerste kilo hebben we hier al kortjan gemaak en de rest gaat per filetje in de vriezer. Straks maak ik er weer eentje voor hem klaar.
 
    
 
 

[klik voor een uitvergroting]
Zelfs de weergoden werkten mee om ons een zalige laatste vakantie te bezorgen. Buiten zitten in oktober in Nederland.
[klik voor een uitvergroting]
[klik voor een uitvergroting]
Weer thuis bij zijn vriendinnetje Sijntje.
Zondag 12 oktober

Na de eerste uforie over het opknappen door de medicatie kwam de terugslag vorige week zondag hard aan. Rooster wilde wel maar kon niet eten. Gezien de zichtbaar zwaardere ademhaling bedacht ik dat vochtafdrijvers nu een redmiddel konden zijn (mijn schoonmoeder is net thuis uit het ziekenhuis dankzij de vochtafdrijvers). Gelukkig wilde de weekendwaarnemer met me meedenken en kon ik een paar pilletjes meekrijgen. Echt binnen de kortste keren kon Rooster weer eten. De volgende ochtend lukte het ook weer en we hebben onze koffers volgegooid, een koelbox diepvriesvoer voor de twee moedertjes met hun kittens en zijn achter-, achterkleinkinderen, allerlei snackvoer/liflafjes voor Rooster himself en we zijn gaan rijden.

We zijn vandaag een week verder, en wat voor een week. Heel emotioneel, heel mooi en om nooit te vergeten. Iedere hap die er bij Rooster inging, werd bejubeld. We hadden prachtig weer en vooral de laatste dag hebben we met elkaar van het buitenleven genoten. Eerder meldde de natuur zich trouwens al luid kloppend bij de deur in de vorm van zwanen die hun ontbijt kwamen bietsen. Het was maar goed dat we deze keer katten bij ons hadden en geen honden. Vooral Eeszje zou uit haar dak gaan en dat gaat vast niet zonder schade bij hond of interieur. Ooit ging haar rasgenoot en voorganger Dimbo letterlijk door de ramen toen hij dacht dat er een inbreker bij ons in de keuken stond.

Helaas is vandaag de eerste dag dat hij een teleurstellende eetlust heeft. Heel zorgwekkend want een dier dat het benauwd heeft, dwangvoederen is geen optie. Ik doe niet aan dierenkwelling. Ik ga het straks nog een keertje proberen door hem iets extra-, extra lekkers aan te bieden. Dan zijn zijn medicijnen mogelijk ook een wat beter aangeslagen. Voor nu nog wat foto's van dierbare momenten van afgelopen week.

Zondag 19 oktober

We zijn een week verder. We leven van maaltijdje tot maaltijdje en ik heb een heel schema gemaakt van hoe laat hij welke pil of drankje moet krijgen. Bedacht ik de ene zondag dat hij Furosoral moest hebben tegen de benauwdheid, vorige week zondag knapte hij weer zodanig op van een verhoging van de dosering dat hij toch weer wat kon eten.

[klik voor een uitvergroting]
Neus aan neus met de zwaan.
[klik voor een uitvergroting]
Samen met de baas aan de wandel.
[klik voor een uitvergroting]
King Rooster met zijn achterkleindochter Tresca.
Nog een paar recente foto's: hiernaast Rooster met onze thuisverpleegster Juultje. Hieronder Rooster lekker in het zonnetje in het gras voor onze vakantiebungalow (met drie slaapkamers incl. sauna en zonnebank is huisje eigenlijk niet de juiste term), voor het eerst in zijn leven een keer wildplassend in het gras (komt ook door de plaspillen dat hij vaker moet) en eentje van afgelopen donderdag op zijn favoriete stoel bij de eethoek.
[klik voor een uitvergroting]
Rooster met zijn persoonlijke verpleegster Juultje.
[1]  2  volgende pagina >>
Terug naar overzicht