Klik hier om te zoek op de website

In de loop der jaren
21 juni 2012

Ik weet weer helemaal waarom ik deze pagina nooit heb afgemaakt. Het doet ontzettend veel pijn om zo bezig te zijn met de herinneringen aan alle overleden huisgenootjes. Maar het is belangrijk om ze hier allemaal te gedenken en deze pagina is ook bedoeld als een eerbetoon aan al onze huisdieren waarvan veel de voorouders zijn van onze huidige dieren. Al die mooie herinneringen zijn het waard om ze hier te gedenken. Ik heb de bestaande, nooit afgemaakte pagina gewist en ben overnieuw begonnen. Het is nog niet klaar. Ik ben nu in 1987.

Hieronder staan alle dieren die bij ons gewoond hebben, hun leven lang of voor een periode. Soms kregen ze met drie maanden hun eigen mensen maar mochten ze een nestje grootbrengen zodat er weer een nieuwe generatie geboren werd. Anderen moesten wegens problemen in de groep herplaatst worden. Niet van iedereen is er een digitale foto beschikbaar (meerdere crashes gehad maar er moeten nog wel echte foto's in huis zijn) dus die komen er t.z.t. wel bij. Het overzicht is helaas niet volledig en van de dieren die niet bij ons overleden zijn, weet ik helaas niet altijd de precieze datum van overlijden.

Ons allereerste eigen huisdier was de zwartwitte huiskat Sjimmie en al heel gauw kwam Huiberts oude ook zwartwitte hondje Rita haar gezelschap houden. We hadden haar bij Huiberts ouders achtergelaten in de overtuiging dat een hondje niet zo lang alleen thuis kon zijn. In de weekenden kwam ze bij ons logeren en het contact tussen Rita en Sjimmie was prima. Ook kwam Rita bij ons logeren wanneer Huiberts ouders op vakantie waren. Nadat Rita twee keer was weggelopen en na het oversteken van een gevaarlijke weg bij ons voor de deur stond, hebben we besloten dat Rita beter bij ons kon blijven wonen. Als ouder hondje knapte ze echt op van de rust overdag. Helaas wisten we toen nog niets van gezonde voeding voor honden en katten en de lieve Rita liep suikerziekte op. Dit werd haar fataal en op 5 december 1979 blies ze haar laatste adem in mijn armen uit.

Een jaar nadat we Sjimmie hadden gekregen, zag Huibert in Den Helder een nestje kittens waarin een schattig lapjeskatje zat. Daar kwam hij dus mee thuis. Uiteraard maakten wij de klassieke fouten zoals de eerste kat als enig huisdier te nemen maar we bleken ook beginnersgeluk te hebben. Sjimmie had namelijk drie maanden lang kunnen spelen met haar nestgenootje en goede moederzorg gehad. Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld dat ze al zo groot was maar die extra rijke jeugd heeft haar wel beter voorbereid op het leven. Ondanks de ervaringen van het weekendhondje Rita bleek ze toch van slag te zijn door de komst van de kleine Snoepje. Niet dat ze lelijk deed of blies, maar ze werd onzindelijk en het hoogtepunt was wel die keer dat ik in de auto op weg naar mijn werk - 40 kilometer verderop, midden in de winter, gebrekkige verwarming van de auto's in die tijd - pas na teveel kilometers rook dat ze tegen mijn laarzen had gepiest... Gelukkig duurde dit gedoe maar een half jaar en hebben we haar er nooit, zoals wél werd aangeraden, voor gestraft.

[klik voor een uitvergroting]
Als je eerste babyfoto al met kat is, dan heb je die liefde voor de kat ook genetisch meegekregen.
[klik voor een uitvergroting]
Sjimmie met haar pleegkind Drop/Gipsy. Precies drie weken na het overlijden van Snoepje vonden we Drop in de bossen op Urk. Hij heeft hier een heerlijke lange jeugd gehad en mocht zelfs bij Sjimmie sabbelen. Helaas werd zijn geluk wreed verstoord doordat hij blaasgruis kreeg. Wat een ellende!
[klik voor een uitvergroting]
Huiberts hondje thuis, samen met Pluim en zijn moeder.
Precies drie weken, op het uur af, vonden wij Gipsy/Drop in de bossen op Urk. Hij zette een flinke keel op maar omdat wij vermoedden/hoopten dat zijn moeder wel ergens in de buurt zou zijn, bleven wij op flinke afstand. Maar die kwam niet dus we gingen het katje toch maar eens goed bekijken. Bleek dat hij zwaar gewond was en de maden kropen in en uit zijn achterlijf. Zinloos lijden mag niet dus ik wikkelde hem in mijn jas en we gingen op stap om een dierenarts te zoeken. Vinden viel tegen in het pré-mobiele tijdperk en pas 's avonds hadden we iemand van de dierenbescherming gevonden. Die gaf hem een badje met Dettol tegen het ongedierte. De volgende dag gingen we naar een dierenarts die stelde dat het wel goed met hem kon komen maar dat een katje uit het asiel halen goedkoper was. Inderdaad, Drop, werd onze Gouden Kater. We wilden eigenlijk geen nieuw huisdier meer, het verdriet over de lijdensweg van Snoepje was nog veel te scherp. Maar Drop kwam, zag en overwon.

Een volgende vakantie kwamen we een prachtige volwassen poes tegen. Ze was het evenbeeld van onze overleden Snoepje en we vroegen ons af of deze poes wel een eigenaar had. Het bleek dat zij op een boerderij woonden. Heel verstandig adviseerde de boerin ons om niet die poes mee naar Haarlem te nemen maar dat we beter een van de kittens konden nemen. Dat hebben we gedaan maar wat was dit een harde leerschool. Deze kittens hadden nog nooit een mensenhand gevoeld en het was zelfs een kunststukje om er een te vangen. We hadden goede hoop dat we dit katje nog wel konden socialiseren. We zagen inderdaad vooruitgang doordat ze zich aan Drop optrok. Helaas raakte ze een keer in paniek en is ze ontsnapt. Heel verdrietig want we geloven niet dat zij zichzelf in leven heeft kunnen houden maar we hebben nog jarenlang naar haar uitgekeken.

Kort daarvoor had ik de Somali ontdekt. In een dierentijdschrift. Doordat de prachtige Dimbo in ons leven was gekomen, een imposante Kuvaszreu, had ik interesse voor tijdschriften over rasdieren en hun verzorging gekregen en zo viel mijn oog een keer op een foto van een van de eerste Somali's in Nederland. Ik kon het lieve gezichtje niet uit mijn hoofd krijgen. Ik was best hierover verbaasd want een raskat kon niet mooier of liever dan onze eigen katten zijn. Uiteindelijk spraken we af dat wanneer we later nog maar twee - oude - katten zouden hebben, we dan op zoek zouden gaan naar twee Somali's. Twee! want echt oude katten moeten wel gerespecteerd worden en kittens hebben een speelmakkertje nodig.

[klik voor een uitvergroting]
Drop was een gezellige speeloom voor onze kittens.
[klik voor een uitvergroting]
Dimbo, geboren op 10 december 1979,
[klik voor een uitvergroting]
De bewuste foto van een Somali in het toen erg bekende tijdschrift Kat en Hond.
Zij, Rita en de heerlijke Snoepje verhuisden met ons meer naar Haarlem maar hier sloeg het noodlot toe. Een kattenrijk woonblok en een buur- (man of vrouw) die een dierenhater bleek en die bijna alle katten hier vergiftigd heeft. Snoepje heeft een lijdensweg moeten doorstaan en heeft die ook niet overleefd. De dierenarts had geen idee wat er aan de hand was en de toenmalige buurtbewoners gingen nog niet zo intensief met elkaar om zoals nu in onze inderdaad heel gezellige buurtje. Sjimmie bleek mishandeld en was tijdelijk verlamd. Met haar is het helemaal goedgekomen. Alleen wij durfden haar niet meer buiten te laten. Een geboren boerderijkatje binnenhouden, vonden wij onacceptabel voor haar. De zon schijnt voor iedereen. Huibert kwam toen met het lumineuze idee om een 'kattenvolière' te maken. We hadden nog nooit van buitenrennen of afgesloten tuinen voor katten gehoord. Net als het normaal gaan vinden dat hondendrollen worden opgeruimd, wordt het veilige buitenleven voor katten en het geen overlast willen veroorzaken, ook steeds gangbaarder.
[klik voor een uitvergroting]
Rita bij mij op schoot, in ons schattige zeventiger jaren interieur. Deze foto heeft mijn collega, Els van den Berg gemaakt. Ook een groot kattenliefhebster.
Doordat Snoepje II zo jong wegviel, kon die Somali jaren eerder in ons leven komen dan we hadden gedacht. Dat we al voor een veilig buitenleven voor onze katten zorgden, hielp wel bij de wachtlijst voor Somalikittens. In 1972 kwam Shirezah in ons leven. Ik mocht kiezen uit drie, voor mij niet te onderscheiden, sorrel poesjes. De fokster dacht dat zij een Somali was maar na lang en ongeduldig wachten op wat meer groei van haar vacht en op de zo geliefde pluimstaart bleek dat Shirezah een variantpoesje was. Ze was ons er net zo lief om. Haar persoonlijkheid was indrukwekkend en nog veel liever dan we ooit hadden kunnen dromen. Dat zij kortharig bleek, dus een Abessijns uiterlijk had, was totaal geen probleem voor ons. Ik had bij het zien van de eerste foto nog niet door dat een Somali een halflangharige Abessijn was en ooit, als kind, had ik de Abessijn al als mijn favoriete ras gekozen en ik mijn plakboek gezet.
[klik voor een uitvergroting]
De buitenren met onze prachtige zwart-witte Sjimmie erin, bij onze toenmalige stacaravan.
Toen we Shirezah kwamen ophalen, vroegen we aan haar fokster of ze ons wilde inseinen wanneer ze weer een nestje zou krijgen want wij wilden ondanks dat Sjimmie en Drop nog relatief jong waren, toch een tweede Somali. En toen sprak zij de gedenkwaardige woorden: "Die fok je toch zeker zelf? Je hebt nu een prachtig poesje, het zou zonde zijn wanneer zij geen nakomelingen zou krijgen."

Ik had al veel interesse in alles wat met genetica te maken had, ik zat ook in de FokInformatieCommissie van de Kuvaszvereniging maar zelf fokken was niet iets waar ik ooit over had nagedacht. Vroeger thuis hadden we vaak kittens en daar was ik inderdaad altijd mee in de weer. Vooral die moedertjes bijstaan, hapjes geven etc. Maar met Sjimmie wilden we per se geen kittens want de asiels puilden medio jaren tachtig ook al uit van de ongewenste huisdieren om over al die dodelijke en zwaar gewonde katten door het verkeer maar te zwijgen. Dat lot moest onze kittens bespaard blijven. Toen het muntje viel dat zo'n lot raskatten bespaard kan blijven, was ik om. En Huibert ook.

Alles begon dus met Dimbo. In een boekje over Hongaarse herdershonden zagen we een foto van een verrukkelijk brutaal ogend, een Pumi. Een Hongaars werkhondje dat qua uiterlijk niet meer van de majestueuze Kuvasz kon verschillen. Zo kwam Orsi in 1982 in ons leven. Dimbo en Orsi, Jet en Jul, zoals een buurvrouw ze noemde.

Onze eerste twee raspoesjes, de stammoeders van cattery Silfescian:

Chatkantarra Nefertete, Shirezah, 23 juli 1982 - 15 oktober 1996

Chatkantarra Tamara, ChattyTarra, 4 mei 1983 - 11 augustus 2000

[klik voor een uitvergroting]
Dimbo en Orsi, onze eerste rashonden. Ze waren geweldig!
[klik voor een uitvergroting]
Onze eerste raskat, Shirezah. Zij was een Abessijn-variant poesje en is een van de twee stammoeders van de Silfesciannetjes, Tamara die een jaar later bij ons kwam, werd dit van de zilveren tak van de Silfescian-familie.
[klik voor een uitvergroting]
Huibert met Tamara. Ze was een nog grotere knuffel dan Shirezah.
[klik voor een uitvergroting]
De moederpoezen hadden de taken keurig verdeeld: Shirezah had de leiding binnenshuis en Tamara had die buiten. En ze hadden ook nog hulp van het lieve Pumietje Orsi (Urszi).
[klik voor een uitvergroting]
Ons eerste nestje. Drie variantjes en één Somalipoesje. Anches kon niet mooier zijn. Als kitten was ze al Best-in-Show en meer dan eens behaalde ze de Best-in-Variëteit.
Ch. Silfescian Anches Shirezah 17 november 1983

Om te voorkomen dat wij in korte tijd veel te veel katten zouden krijgen, woonde zij als plaatspoesje aan Rob en Janneke, samen met haar kortharige zusje Amanda. Als wederdienst kregen wij later het sorrel poesje Giloesjipa terug. Rob en Janneke hebben ons keurig op de hoogte gehouden van hun wel en wee en over hun oude dag. Helaas ben ik bij computercrashes heel wat kwijt geraakt en dus ook haar datum van overlijden. Het staat me bij dat Anches zo´n 15 jaar oud is geworden en dat haar zusje haar een paar jaar overleefd heeft.

[klik voor een uitvergroting]
Anches, onze eerste Silfescian-Somali.
Anches ca. 12 maanden oud. Af en toe kwam ze bij ons logeren om mee te gaan naar een show.
Silfescian Giloesjipa 15-Nov-1985. Anches heeft één keer een nestje grootgebracht. Helaas bleek dat haar dochter Gilousjiepa bij ons niet lekker in haar vel te zetten en is als kitten al verhuisd naar andere mensen waar ze haar nestje heeft grootgebracht.
Arkens Silver Sigismund, 15 april 1984 - 29 mei 2001

Onze dear Sigismund. Toen we hem overnamen van zijn Noorse fokster Helene Bang, zei ze 'Be kind to my dear Sigismund'. Dat was niet zo moeilijk. Wat was hij een fijne kerel. Hij was vergeleken met de Nederlandse zilvertjes veel zwaarder van bouw. Hij had ook een totaal andere achtergrond en die kwam goed van pas voor de Nederlandse lijnen. Type en zilver bleven steken omdat de dieren teveel aan elkaar verwant waren. Maar het was niet alleen maar rozengeur en manenschijn. Sigismund kreeg wel de bijnaam Ziekiesmund want ook als castraat bleef hij in huis sproeien. De katerbroekjes hebben ons gered en zo kon hij toch als huisdier bij ons leven. Dat hadden wij namelijk al snel door - dat dekkaters geen huiselijk verkeer hadden, vonden wij onacceptabel en daarom gingen wij het op onze manier doen (broekjes tegen het sproeien) en huiselijk verkeer is ook een voorwaarde voor de dekkaters waar wij onze poezen voor een dekking brengen.

Silfescian Djinn, 22 september 1984 - 4 oktober 2000

Djinny was de eerste Somali die hier verder opgroeide. Wat was het mooi om te zien hoe hij zich innerlijk en uiterlijk ontwikkelde. Natuurlijk gingen we met onze trots naar de shows en we hoopten dat hij ook een keer een nestje mocht verwekken. Dat is niet gelukt. Hij werd doodongelukkig door de hormonen. Hij ging niet sproeien, de bruine broekjes heeft hij alleen als training gedragen, maar hij huilde en werd mager. Wij hebben hem laten helpen (in de letterlijke betekenis van het woord) voordat hij zijn titel had kunnen afronden of kittens had kunnen verwekken. Naderhand bleek dat dit voorbestemd was. Katers met een te grote hormonale drive krijgen dito zonen en het bleek dat hij iets aan zijn ogen had; entropion.

We hebben Djinn laten opereren om de irritatie door de ooghaartjes in zijn ogen weg te nemen. Bij deze oogkwaal krullen de oogranden wat naar binnen. Bij katten vrij zeldzaam i.t.t. hondenrassen. De operatie had, volgens een oogarts, mooier gedaan kunnen worden zodat het niet zichtbaar had geweest maar nu kreeg hij een omfloerste blik wat hem de bijnamen 'Smeltkater' - je smolt letterlijk weg wanneer hij je aankeek - en Omar Sharif - uit de tijd van Doctor Zhivago - opleverde. Hij bleek overgevoelig te zijn voor vlooien en van één beet kon hij een maand last hebben. Wat nu vanzelfsprekend is, een vlovrij huis, was dat voorheen niet. De middelen werkten lang zo goed niet en met stofzuigen alleen moet je wel veel geluk hebben om de laatste te kunnen vangen. Djinnie kreeg op zijn oude dag chronische diarree en we hebben wat afgemodderd. Bij alles wat ik nu weet van voeding en verzorging had ik hem veel meer comfort kunnen geven. Gelukkig was hij altijd vrolijk en gezellig. Nu weet ik bijv, dat rauw vlees niet alleen een betere darmfora geeft maar ook een betere weerstand tegen parasieten en overgevoeligheden, dat Finidiar en Isogel in voorkomende gevallen voor genezing of klachtenvermindering kunnen zorgen en dat rijstzetmeel zijn vieze plakvachtje schoon en fris had kunnen houden. Djinnie is op dierendag 2000 overleden.

[klik voor een uitvergroting]
Onze Dear Sigismund. Onze eerste dekkater. Geboren in Noorwegen. Hij had een indrukwekkende persoonlijkheid.
[klik voor een uitvergroting]
Djinny als kitten in het tweede nestje van Shirezah. Hij ligt als een pasja in het midden naast zijn zusje Dürdaantje. De zilvertjes zijn van Tamara.
[klik voor een uitvergroting]
Djinnie, onze eerste echte eigen Somali. Het was genieten om te mogen zien hoe hij zich ontwikkelde.
Mijn zus kan schilderen en dit schilderij van Djinny was haar eerste dierenmodel. Helaas stond ik in de verkeerde rij toen de aanleg om te kunnen tekenen en schilderen werd uitgedeeld.
Djinn op oudere leeftijd met zijn Omar Shariff-oogjes.
Silfescian Florimond, 28 augustus 1985 - 5 februari 2003

Ch. Silver Kaïn van Lumoni, Moni, 11 januari 1986 - 22 juni 1987

Helaas ging het niet zo als we hadden gehoopt. Ze sproeiden alle drie, moesten dus broekjes aan en er ontstonden wrijvingen. Florimond kreeg een perfect nieuw tehuis bij Anita en daar hebben we ook nog een fijne vriendschap aan overgehouden. Huibert had er een buitenrennetje getimmerd zodat Florimond toch zijn frisse neus kon halen. Wat later kreeg hij er een zilver Abessijns vriendje bij, Pollux, en Florimond heeft een mooie leeftijd behaald.

Tot onze verbijstering ging het van de ene dag op de andere helemaal fout met Moni en dat bleek FIP te zijn. In die tijd verkeerde men nog in de veronderstelling dat FIP besmettelijk was, het heet dan ook Besmettelijke Buikvlies Ontsteking. We hadden geen idee waar het vandaan was gekomen. We wisten wel dat er al een kitten van hem, geboren in een andere cattery, aan FIP was overleden, en we waren naast het verdriet dat we om zijn overlijden hadden, heel erg bezorgd over het welzijn van onze andere katten. We hadden net een nestje met een pleegkind in huis en de meeste FIP-slachtoffers vallen onder de jonge katten.

Heel kort voordat Moni ziek werd, had hij nog een poesje gedekt. We hadden naast ons eigen verdriet en zorgen ook de zware taak om de andere mensen te waarschuwen. We hebben met iedereen contact onderhouden en na anderhalf jaar konden we vaststellen dat helaas 30% van alle kittens van Moni aan FIP waren overleden. Ook onze eigen Mira Ceti overleed hieraan. Maar níet Moni's nestgenoten (Kitty is zelfs 22,5 jaar oud geworden) én de kittens van het poesje dat door hem als laatste was gedekt. De kittens van Moni die geen FIP kregen, behaalden goede leeftijden. 17-18 jaar was eerder regel dan uitzondering.

[klik voor een uitvergroting]
Twee zonen van Sigismund: Florimond en Moni.
[klik voor een uitvergroting]
Drie zilveren katers.
[klik voor een uitvergroting]
Florimond in het buitenrennetje bij Anita.
Met uitzondering van Mira Ceti woonden alle kittens bij particulieren in een groepje van twee à drie huisdieren. We hadden ons erbij neergelegd dat wij nooit meer zouden kunnen fokken omdat de FIP-besmetting in onze groep zou zitten alleen... bleef iedereen gezond. We lieten iedere drie maanden de antistoffentiter bepalen en die daalde ook tot normale waarden en later bleek dat onze dieren totaal geen hinder hadden gekregen van dit virus. Was het wel zo besmettelijk als werd gesteld want ook bij de andere katjes van de overleden kittens van Moni, bleef het goed gaan. Er bleef maar één conclusie over: FIP is geen besmettelijke ziekte. Het FIP-virus kan zich alleen uit het ongevaarlijke en veel voorkomende corona-virus ontwikkelen wanneer het dier er de genetische aanleg voor heeft. Toen, in 1988, kreeg ik iedereen op de kast met deze stelling over de erfelijke aanleg ervoor, ook nu nog, terwijl het al lang wetenschappelijk is aangetoond dat het FIP-virus niet besmettelijk is. Omdat in die tijd heel veel kattenliefhebbers zodanig waren gehersenspoeld dat droogvoer zoveel gezonder was dan het ouderwetse, achterhaalde zelf samengestelde eten op basis van rauw vlees, denk ik dat de voederconditie, de voor carnivoren ongezonde zuurgraad van het lichaam door al het graan in dat voer, hun weerstand ondermijnde waardoor het eigenlijk vrij normale coronavirus zich bij bepaalde dieren die genetisch wat kwetsbaarder waren tot de gevaarlijke FIP-variant kon ontwikkelen. Nu zoveel mensen hun dieren wel weer vlees (blikvlees bevat net zoveel granen/koolhydraten als de brokjes) geven, hoor ik zelden meer van FIP-slachtoffers. Sinds het verlies van Moni's kinderen, is het tot onze grote vreugde niet meer voorgekomen bij Silfescians.

Silfescian Mira Ceti, 6 mei 1987 - 15 november 1987

Mira Ceti was als enig en laatste kitten van Tamara geboren. Nadat Tamara één keer de prikpil had gekregen, bleek haar baarmoeder zodanig te zijn aangetast dat zij alleen nog maar eenlingen kon krijgen. Een sluimerend baarmoederinfectie kan dodelijk zijn en daarom hebben we haar laten castreren. Het grootbrengen van een eenling valt niet mee. De moedertjes worden vaak na een dag of tien al weer krols en omdat de echte nestbeleving ontbreekt, krijgen ze vaak last van onrustig gedrag dat vaak resulteert in minder goede moederzorg of erger nog, sleepgedrag. Dan kan een poes dag en nacht de neiging hebben om met het kitten in haar bek rond te lopen.

Silfescian Nefertiti Merit, Oentje, 12 mei 1987 - 01 juli 2000

Toen Giloesjipa naar nestje kreeg, raakte een van haar kittens in de problemen. Ondanks alle hulp, ik kwam ook helpen flessen, lukte het niet en na een dag of vier leek het kitten meer op een koud zakje botjes. We hebben aangeboden dit diertje mee naar huis te nemen als laatste poging om haar leven te redden. Huibert is uren met haar in de weer geweest en Tamara accepteerde het kitten direct en deed als moederpoes wat ze kon. Maar Oentje was te zwak om op eigen kracht melk bij haar te drinken. Tot ieders geluk bleek dat Oentje, die naam had ze opgelopen tijdens die dagen dat ze per se aan die tepel bij Giloesjipa wilde drinken die geblokkeerd was. de volgende dag krachtig genoeg was om een tepel bij Tamara aan te zuigen en ze had op eigen kracht een paar gram bij Tamara gedronken. De eerste dagen pakte Tamara Oentje soms bij haar nekvel en zocht een extra rustig plekje om haar zonder concurrentie van haar pleegzusje even apart te laten drinken. Heel bijzonder.

[klik voor een uitvergroting]
Onze tuin was nog niet afgezet maar met mama Tamara in een tuigje konden we toch van het mooie weer genieten.
[klik voor een uitvergroting]
Mira Ceti en Oentje. Dat Oentje bij ons kwam wonen was een geluk bij een ongeluk.
[klik voor een uitvergroting]
Het was beter voor Tamara dat zij een ander tehuis kreeg en dat vond ze bij mijn moeder. Helemaal leuk was dat mijn moeder haar ook een keer showde. Hier kreeg Tamara een beker voor de oudste aanwezige kat.
Het was de bedoeling dat Oentje een ander adresje zou krijgen en dat een van haar mooie zussen bij ons zou komen wonen. Het liep dus totaal anders. Als je een besmettelijke ziekte in de cattery hebt, moet je sluiten. Er mag dan geen kat uit of in vanwege het besmettingsgevaar. Zodoende bleef Oentje. En wat heeft zij ons veel geluk gebracht! Een liever, socialer diertje als zij bestond niet. Zij had ook een perfecte invloed op de groep, op haar kittens later én zelfs op die van de andere poezen want er werd ontroerend lief samen gemoederd in 'commune' Silfescian. Via haar dochters Mariposa en Juultje zijn haar mooie eigenschappen doorgegeven. Doordat Mariposa te vaak krols was geweest voordat ze haar eerste nestje kon krijgen, had haar baarmoeder zodanige schade opgelopen dat zij na haar eerste nestje met een moeizame bevalling nooit meer een gezond nestje kon krijgen. Met de castratie van Mariposa verloren wij onze wildkleurlijn vanaf onze stammoeder Shirezah. Gelukkig is Oentjes genetische aanleg wel via de zilveren lijn bewaard gebleven. Later konden wij via Nieckje toch weer de lijn vanaf Shirezah terugkrijgen maar dat was wel zonder de dierbare Oentje.
[klik voor een uitvergroting]
Oentje toen ze ca. 12 jaar oud was
Goed voorbeeld deed volgen. Oentje hield van samen zijn, zelfs moederen.
[klik voor een uitvergroting]
Op het warme aquarium, samen met Silvie en Sigismund.
[klik voor een uitvergroting]
Als oma samen met dochter Rowena toezicht houdend op haar kleinkinderen (het F-nest).
[klik voor een uitvergroting]
Jaren later, samen met Elvira, achterkleindochter Juultje en haar dochter Rowena.
Silver Fox af Fredenslund, 02 december 1986 - juli 2005

Foxy is evenals Sigismund een Scandinavische aanwinst. Hij kwam als kitten bij ons wonen en zijn moeder kwam ook mee voor een logeerpartij bij Moni. Hij ontwikkelde zich als een perfecte katermoeder. Waste niet alleen de kittens hier maar stond ze ook toe dat ze bij hem mochten 'drinken'. Helaas kreeg hij een conflict met Sigismund en was het voor iedereen beter dat had een ander huis zou krijgen. Helaas had hij hier heel veel pech mee. Het eerste adresje was super. Zijn nieuwe vrouwtje was stikgelukkig met hem en Foxy had daar zijn eigen harem van een paar Abessijnse dames. Alleen woonden daar ook hondjes. Echt 'jes', Chihuahua's. Na een paar weken voelde Foxy zich daar de haan in het kippenhok en realiseerde zich dat hij die hondjes wel aankon. Hier was hij namelijk de enige die niet dol op de honden was maar ze negeerden elkaar en wij hadden er geen moment bij stilgestaan dat dit een probleem op een nieuw adres kon zijn. Wij hebben hem direct weer opgehaald en hoopten dat hij nu, na een afkoelingsperiode, wel in vrede met Sigismund kon leven. Helaas. Hij hoefde maar een glimp van zijn lichte zilveren vacht te zien of hij stoof er op af. Ooit vergiste hij zich en stoof hij op Elvira, de nicht van Sigismund die dezelfde lichte zilvertint had, af. Weer herplaatst en weer mislukte het. Echt zijn schuld niet. Mensen die hem eerst namen en zich dan realiseerden dat zij in Engeland zouden gaan wonen (toen nog een half jaar quarantaine), op een boerderij werd hij door een binnengedrongen verwilderde boerderijkat aangevallen. Gelukkig werd hij uiteindelijk gered door Tim en Sterna. Toen zij van zijn probleem hoorde, ik stond op het punt om hem direct op te halen na die aanval toen zij opbelden, sprongen zij in hun auto om hem te halen want zij woonden veel dichterbij. Bij Sterna is Foxy, samen met zijn wildkleurige vriendinnetje Shiva, stokoud geworden. Net als bij Florimond was zijn vrouwtje zo attent om me uit te nodigen om afscheid van hem te komen nemen. Wordt vervolgd.

[klik voor een uitvergroting]
Foxy bracht veel frisse genen mee maar helaas zijn er geen nakomelingen meer van hem.
[klik voor een uitvergroting]
Foxy, de perfecte katermoeder.

Silfescian Iquita Dharya 15-02-1987 ca. 14 jaar

Silfescian Iris Dharya 15-02-1987 - 17 jaar

Silfescian Pyrrha Atalante, 1988, Toetie - 16-03-2006

Ch. Aurora van Djibouti, Silvie, 01-01-1988 - 01-12-1999

Silfescian Rowena 17-11-1988 - 26-08-2002

EC & GIC Silfescian Sylvi's Sensation, Elvira, 29-03-1989 - 05-09-2006

Elvira's eigen topic

Silfescian Tamar Atalante, Minouschka, 04-07-1989 - 05-05-2000

Pr. & Int. Ch. Ralayady-Macorie el Valentijn 25-01-1990 - 19-09-1993

Rosaceae Xerocomus, Kobus, 07-10-1990 - 18-11-2007

Eur.pr. & Int. Ch. Silfescian Famous Fonzie 18-Jan-1992 - 30-Dec-2006

Fonzies eigen topic

Ch. Silfescian Just Jake, 11-02-1993 – ca. 4 jaar

Int.Pr. & Int.Ch. Silfescian Merit's Mariposa 09-12-1993 - 05-01-2008

Silfescian Merit's Mercury, Murray, 09-12-1993 - 24-05-2010

Pr. & EC Silfescian Kelly Kathleen, Kathlena, 26-07-1993 - 14-04-2008

Silfescian One and Only Onca, 21-01-1995 - woont bij Bart en Karin, hun gezin en Gidget

G.I.Ch. Silfescian Urszi's (J)uliëtte 31-05-1996 – 09-11-2009

EP & EC Moonschea's Sungolds Firesong 15-05-1998 – 29-10-2008

GIP & Ch. Mazzel-Tov's Goal's Bastis, Sijntje, 18-08-1998

Ch. Silfescian Kathlena's Dempsey 17-12-2000 - onbekend

SP/EC Unique van Bois le Duc, Nieckje, 26-12-2001

Silfescian Indy, 05-02-2003 (heeft Murray en Grace als voorouders)

Silfescian Kadima Kirana, Ana, 17-02-2004

Silfescian Lazy Lizzy, 16-03-2004

Silfescian Orchid 14-05-2006

Silfescian Quinta Nea, 13-04-2007

Int. Ch. Silfescian Shabanou Raiza 30-04-2007

NW & GIC Korvafori Tresca di Shirezah, 11-02-2006

GIPr. & Ch. Maverick of Timbavati, 12-08-2006

Ch. Silfescian Zagato 01-11-2008

Silfescian Anches mi Amore 28-11-2008

Int. Ch. Van Doekosjka's Spring Jumper, Jumpin' Jack Flash 21-03-2009

Silfescian Graceful G. Gidget, 13-02-2011

Silfescian Jewel of the Jungle, 6-02-2012

*******************************************************************************

Hieronder staan de topics van de dieren die bij ons woonden toen ik met deze website startte en inmiddels overleden zijn.

Murray, 9 december 1993 - 25 mei 2010
Juultje, 31 mei 1996 - 9 november 2009
Rooster, 18 mei 1998 - 29 oktober 2008
Kelly Kathleen, 26 juli 1993 - 14 april 2008
Mariposa, 9 december 1993 - 5 januari 2008
The Fonz, 18 januari 1992 - 30 december 2006
Elvira, 29 maart 1989 - 5 september 2006
Terug naar overzicht