Klik hier om te zoek op de website

archief
Dinsdag 20 oktober

Ik heb er weer een grijze haar bij - ik kwam thuis van een fietstochtje voor het halen van een nieuw klepje voor in het kattenluikje boven. Maverick was er een paar weken geleden hard tegenaan gebotst toen het vanwege de krolsheid van Anches afgesloten was. Maar nu is ze weer krols en iedereen heeft recht op een ongestoorde nachtrust, dus indien nodig gaan de luikjes dicht. Maar daar kreeg ik die grijze haar niet van. Ik kwam de kamer in en hoorde boven op de overloop katerkoer/-versiergeluiden en dacht eventjes dat ik geen goede scheiding van de kattengroepen had gemaakt. Wat bleek, superkater Heer Murk, was bereid gevonden de nood van de damsel in distress te lenigen en door de kier onder de deur van de kattenkamer door klonken allerlei katerproetjes van Zagato en Jack die ook interesse hebben. Eerder vandaag gaf Zagato nog geen krimp en ik zal straks kijken in hoeverre hij echte interesse heeft. Tenslotte heeft hij een suprelorinstaafje dat nog kan maken dat hij geen interesse heeft. Huibert is druk bezig met het veranderen van de overloop en het kozijn dus aan die kier wordt vast wel wat gedaan. Hoe ouder Anches wordt, hoe meer drukte ze zal gaan maken tot ze haar nestje mag gaan krijgen. Ik hoop dat ze niet vaak krols wordt voordat dit zover is. krols worden en niet zwanger worden, is onnatuurlijk en erg ongezond op de langere termijn maar te jong een nest krijgen, is ook niet de bedoeling.

Met zorgenkindje Juultje gaat het prima. Ze eet eigenlijk uitstekend en ligt nu op m'n schoot en aangezien ik met een laptopje werk, zit ik mezelf rugpijn etc. te bezorgen doordat ik niet rechtopzittend zit te tikken. Maar Juultje gaat voor. Ik heb vorige week week weer een mamatumor ontdekt en dit betekent dat ons meisje nooit meer de oude zal kunnen worden. Later weghalen zoals we altijd bij onze andere dieren deden, liefst binnen 24 uur en soms nog op dezelfde dag wanneer het met een plaatselijke verdoving kon, kan helaas niet bij haar. Het is risico is ons te groot dat wij in ons streven naar een extra lange termijn mogen blijven genieten van Juultje haar huidige gezondheid afnemen en haar ook nog eens extra snel kunnen verliezen. Helaas heeft iedere keuze voor- en nadelen. We kunnen alleen maar hopen dat we voor ons lieve fragiele dametje de juiste keuze hebben genomen. Alsnog nu nog laten opereren is zinloos: mamatumoren zaaien heel snel uit en nu zijn we toch al te laat wanneer deze net als die van vorig jaar een kwaadaardige is. Er is natuurlijk nog wel een kleine kans dat dit alleen maar een onschuldige ciste is. Én is er een nieuwe therapie bijgekomen. De kranten en huisdierenfora staan er vol mee: de Holmiumtherapie. Daarbij worden er radio-actieve bolletjes in de tumor gespoten en kan de tumor totaal verdwijnen of geremd worden in de groei. Tegen de uitzaaiingen zal deze therapie weinig kunnen uithalen maar iedere dag in gezondheid telt.

Ik moest toch even rust nemen vanwege mijn fietstocht vandaag en ik heb naast dit stukje ook weer een weblog geschreven voor Uwhondenkat.nl.  Die gaat vooral over Anches, Jack en Maverick.

[klik voor een uitvergroting]
Anches
[klik voor een uitvergroting]
Jack krijgt les van Maverick in het betere dolwerk
[klik voor een uitvergroting]
Juultje na haar rijstzetmeelbad om haar vacht weer wat op te frissen en klitvorming te voorkomen.
Zondag 11 oktober 2009

Ik had het toch zo goed afgeklopt maar van de week dacht ik dat ik dit toch niet goed genoeg had gedaan. Juultje begon namelijk weer wat mauwerig en zinniger met eten te worden. Zo begon het ook de vorige keer. Het afbouwen van haar verdere medicatie heb ik dus maar niet gedaan. De vorige keer ging ze vooral de mist in omdat ze ook darmproblemen kreeg doordat ik haar teveel gewoon blikvoer en brokjes gaf. 'Een mens is een lerend wezen' ;-) dus dat probeer ik nu te vermijden en tot op heden gaat dit prima. Straks even de hele familie wegen, noteren wie wat weegt en dan ontwormen. Ik ben benieuwd hoeveel Tresca weegt. Ze is al zo groot en ze maakt een hele blozende indruk. Jack krijgt ook geen tussendoortjes meer. Hij woog onlangs al vier kilo en dat voor een jochie van zes maanden oud.

[klik voor een uitvergroting]
De mooie Tresca naast een foto van Kelly Kathleen toen ze nog vrij jong was. Nu is zij de over-, over, etc. grootmoeder van veel van onze zilvertjes.
Vrijdag 2 oktober 2009

Ik heb deze week een abonnement op een sportschool genomen. Het is de Spaarneboog in Haarlem-Noord geworden. 2,2 kilometer fietsen, restaurantje beneden om na afloop weer op krachten te komen alvorens ik bij de supermarkt precies onder de sportschool de boodschappen doe. Ik wil voortaan maandag, woensdag en vrijdag gaan sporten en de andere dagen een beetje crosstrainen thuis. Het ging alleen deze woensdag al verkeerd. Toen kon ik niet want de katten werden op de film gezet. Dat ik er ook op ging, was een verrassing voor me. Ik ben heel benieuwd wat het eindresultaat gaat worden en of mijn 'boodschap', een optimale zorg d.m.v. voeding (vers) en veiligheid (afgezette tuin of balkon) en nestzorg (slecht gesocialiseerde kittens worden angstige katten) is overgekomen.

Dat ik bepaalde uitspraken van mezelf vaak bijgelovig afklop, is wederom geen overbodige luxe gebleken. Ik vertelde aan de mensen van de filmploeg dat we al in jaren geen muizen hadden gezien zonder dit af te kloppen. Ze waren de straat nog niet uit of Shabanou had een muis in de tuin gevangen. Daarna had Tresca hem. Het arme diertje - ze dolden met hem in plaats van de genadebeet te geven. Het muisje afpakken lukte niet want dan gaat de kat in het tunneltje zitten. Daar kunnen we niet bij, zo slim zijn ze wel.

Ik heb het even afgeklopt en durf nu te schrijven dat het heel erg goed met Juultje gaat. Ze heeft een flinke antibioticakuur en een maagbeschermer. Ze eet weer als vanouds en ziet er perfect uit. Daar moest wel even een paar handjes rijstzetmeel en een kam aan te pas komen maar zo mocht ze op de film. Toen ik hoorde dat ze me tijdens het introotje wilden filmen had ik bedacht dat ik Juultje in mijn armen wilde nemen. Een knuffelig sorrelzilvertje, net zoals The Fonz voor het AVRO-filmpje en voor de lokale zender in Noord-Holland. Maar Juultje bleek het eng te vinden toen ik wat verder met haar de straat in liep (we hebben een charmant straatje dus dat moest ook op de film). Na Juultje viel mijn keuze op Nieckje die tegenwoordig de bijnaam SuperNieck heeft. Zo voelt ze zich ook en dat mag ook wel wanneer je zo leuk in de omgang en zo mooi bent. Kwam Sijntje net gezellig doen tijdens het filmen, realiseerde ik me dat ik in de teksten voor de voice-over het alleen over Somali's had gehad, dan kan je geen korthaar in beeld brengen. Krijgen we allemaal vragen naar korthaar Somali's en boze Abessijnenmensen :-) Maar van de week poseerde ze ook heel lief voor mij dus die foto zet ik bij dit stukje.

Het duurde even voordat ik door had hoe ik bij mijn nieuwe tellertje op mijn site kon kijken. Ik ben onder de indruk van het aantal bezoekers. Ik zal nog meer mijn best doen om de bezoekjes npg meer de moeite waard te maken.

[klik voor een uitvergroting]
Het gaat weer zo goed met Juultje.
[klik voor een uitvergroting]
Sijntje die niet in beeld mocht.
Zondag 20-09-2009

Wederom een prachtige datum. En Tamaran, de kater van de speciale data, speelt indirect weer een rol hierin: zijn twee zoontjes Bubba en Beau zijn vandaag naar Beusichem verhuisd en ik kreeg van zijn vrouwtje twee foto's van hem waarop vastgelegd is hoe hij deuren openmaakt. Hij is toch wel zo slim.

En mijn site is ook weer compleet. Webmaster Hugo heeft er een nieuwe teller opgezet (wordt pas morgen zichtbaar) en er is weer een gastenboek. De vorige kreeg echt teveel spam. In deze graag alleen leuke berichtjes ;-)

Ik heb extra op Shabanou gelet om te zien hoe zij reageert op het feit dat nu al haar kittens verhuisd zijn. Ze was nl. echt tot de laatste dag intensief met ze bezig maar ik kan geen zoekend gedrag bij haar vaststellen. Je kan niet in hun kopjes kijken maar ik denk dat wij ze meer missen dan Shabanou. Ze is altijd al speels en toen ik haar wat extra aandacht gaf, speelde ze meteen mee. Ik ga natuurlijk wel haar melkklieren goed in de gaten houden, ze mag geen stuwing o.i.d. krijgen. Zij gaat dus lekker. Van het vrouwtje van Braecy hoorde ik dat hij ook goede vorderingen in haar groep maakt. De aller-, allerliefste daar is - natuurlijk - Charme, de vader van onze Jack. Hij gaat ontroerend lief met de kleine Braecy om. Bubba en Beau gingen dus vandaag verhuizen. Onderweg maakten ze ons duidelijk dat de bijnaam voor dit nest, het praatnest, terecht is. In het begin waren ze goed nerveus (en dus praterig). Morgen hopen we te horen hoe goed ze zich verder gedragen hebben (en ik hoop dat ze niet meer door de open haard zijn gelopen).

[klik voor een uitvergroting]
Tamaran kan deuren openmaken!
Donderdag 17 september

Alles doet het weer (ik heb het afgeklopt):

- Jack en Anches kunnen zonder toezicht bij elkaar;

- de Nespressomachine doet het weer;

- m'n pc heeft net op tijd de nieuwe beveiliging erop gekregen en het aller-, allerbelangrijkste is dat het liefste poesje van de hele wereld en omstreken weer - een beetje - wil eten. Een pak van mijn hart. De kans dat de kanker vorig jaar was uitgezaaid blijft aanwezig en spookt steeds door mijn hoofd maar nu ze zo goed op de nieuwe medicatie reageert, hebben we een goede kans dat ze zich kan herstellen. Ik hoop het zo. Juultje at al een paar dagen niet goed en alleen wanneer ik het 'opleukte' ging er wat naar binnen. Maar al dat opgeleukte spul bleek slecht voor haar zwakke plek; haar darmen. Gisteren at ze tot mijn vreugde weer behoorlijk goed maar dat kwam er drie/vier uur later allemaal met een heleboel vocht weer uit. Ze keek zo belabberd uit haar oogjes dat ik met haar naar de dierenarts wilde en gelukkig meteen mocht komen. Een vochtinfuus en een injectie tegen de misselijkheid en spugerij later leek het al stukken beter. Ze heeft ook een antibioticakuur én een drie maar daags een maagzuurremmer.  Ik hoop zo dat ons meisje opknappende heen zal blijven gaan. Ze is nog maar dertien jaar.

Ondertussen heb ik een kitten dat voor mijn laptop aan mijn handen en armband ligt te knagen. Dat is Braecy die niet weet wat hem allemaal vandaag te wachten staat - hij gaat verhuizen naar cattery van Doekosjka waar onze Jumpin' Jack vandaan komt. Ons pratertje. Hij ligt nu heel lief met zijn pootjes zachtjes om mijn pols te 'praten' tegen me. Kon ik er maar een foto van maken. Voor nu doen we het maar met eentje van een paar dagen geleden.

Deel twee van vandaag: Braecy heeft onderweg naar zijn nieuwe huis laten merken dat zijn bijnaam het pratertje passend is. Het is altijd zo zielig wanneer zo'n kleintje het opeens zonder al het bekends en veiligs moet doen. Gelukkig is hij in goede handen en worden Helga en Wim zijn basis. En morgen mag hij kennismaken met de lieve Charm, de vader van Jack. Ik hoop dat hij hem net zo snel een welkomstlik geeft als onze Maverick hier met Jack heeft gedaan.

Ik ben bezig de laatste foto's van toen het nestje nog compleet was te bewerken en te uploaden. Dat wil vandaag niet lukken. Ik ben bang dat de nieuwe beveiliging hier een rol speelt... Maar gelukkig draait deze site als vanouds en plaats ik de foto van onze zes katers, alleen Murray van 15 ontbreekt, hiernaast.

 

 

[klik voor een uitvergroting]
[klik voor een uitvergroting]
[klik voor een uitvergroting]
Zes katers.
Maandag 14 september

Dat schattige poesje, zie het stukje hieronder van 8 september, is afgelopen vrijdag door Tamaran gedekt. We hopen dat de wereld, in dit geval cattery van Doekosjka waar onze Jack vandaan komt, over negen weken weer een beetje beter wordt door de geboorte van een nestje zilvertjes. Zoals we van Tamaran gewend zijn, was ook dit weer perfect getimed. We hoopten eerst op de datum 09-09-09 maar het is vrijdag geworden, de dag dat onze kittens precies dertien weken oud waren. Tamaran was ook mee naar de show in Schiedam en heeft zich daar keurig gedragen en zijn tweede CAC gewonnen. Inmiddels is hij goed gewend aan reizen en vreemde omgevingen en mensen want zijn vrouwtje neemt hem regelmatig mee naar een verpleegtehuis waar hij iedereen opvrolijkt en versteld doet staan met zijn lieve en rustige gedrag.

Ik was erg achter met m'n site. Druk, druk maar tussen de twee shows van afgelopen weekenden door en een bezoekje aan mijn ouders met Jack en de kleine Braecy heb ik toch aardig wat foto's van de kittens gemaakt. De nestpagina heeft inmiddels een flinke update gekregen. De twee zilver Abessijnen van mijn ouders, stammoeder en bet,- betovergrootmoeder van onze huidige zilvertjes, zijn jaren geleden al overleden en nieuwe dieren nemen nu ze in een verzorgingstehuis wonen, is geen optie. Een lieve kat om je heen, dat missen ze enorm dus dan is het leuk dat ik met een kat kom. Inmiddels is mijn conditie zodanig verbeterd dat ik zelf dat stuk weer kan rijden. Ik heb alleen een beperking met de hoeveelheid die ik kan sjouwen. Dus daarom had ik alleen Braecy en Jumpin' Jack mee. Ze hebben zich super gedragen. Braecy heeft van zich laten horen en Jack was als een lieve zorgzame grote broer voor hem.

[klik voor een uitvergroting]
Praten dat die kleine Braecy kan - hij doet er zelfs zijn ogen bij dicht om zich beter te kunnen concentreren :-)
[klik voor een uitvergroting]
De lieve zachtaardige en zorgzame Jack zorgend voor Braecy.
Dinsdag 8 september

De vader van ons nestje, Tamaran, heeft momenteel een schattig poesje te logeren. Wat zullen daar een charmante kittentjes van kunnen komen. Allebei van die mooie gezichtjes en ze vullen elkaar erg goed aan. Ondertussen genieten wij nog met volle teugen van onze kleintjes (al vinden zij zichzelf al helemaal niet meer zo klein). De karaktertjes worden steeds meer uitgesproken. De meest extraverte van het stel is Bubba die af en toe als een wervelwind over je heen komt; Beautje is het tegenovergestelde. Hij is bescheiden maar zet het op een spinnen wanneer je tegen hem praat en een knuffel geeft. De mooie Braecy zit daar precies tussen in. Om het stel wat beter uit elkaar te kunnen houden, draagt Braecy een halsbandje.

Hun vader Tamaran én zijn ouders Nieckje en Maverick hebben het afgelopen weekend hun best gedaan op de tweedaagse show in Schiedam. Ze waren indrukwekkend! Hun gedrag was meer dan voorbeeldig en zowel opa Maverick als oma Nieckje werden genomineerd voor Best-in-Show. Nieckje was vanwege haar leeftijd ook als veteraan ingeschreven en in die klasse presteerde ze het om op beide dagen de beker te winnen. Tante Tresca deed ook een duit in het zakje door de Best-in-Variëteit te winnen. Er zijn heel veel foto's gemaakt en wanneer die binnenkomen, krijgen ze een plekje op deze site.

[klik voor een uitvergroting]
Wij komen onze tijd wel door met zulke heerlijke katertjes.
[klik voor een uitvergroting]
Braecy oefent alvast met het liggen in onze hangmandjes die we op shows gebruiken.
Donderdag 3 september

We zijn weer thuis van een uitstapje naar een buitenlandse kattententoonstelling met daarbij voor ons comfort en dat van de dieren wat extra dagen voor wat rust. De katten reizen al zo comfortabel mogelijk; in een bench met hangmand en toiletvoorzieningen maar lekker vrij is toch wat anders. Dat gold ook voor ons; ik kan geen stau of waarschuwingsbord met een mannetje met een schep en kruiwagen meer zien. Maar de missie was geslaagd en goed ook. Nieckje werd op beide dagen, ondanks haar leeftijd, voorgedragen voor Best-in-Show. Maverick gedroeg zich zoals altijd als een ware gentleman en Tresca deed het helemaal goed. Zij had de zwaarste concurrentie en verloor de eerste dag het van een Deens poesje maar de tweede dag nam zij revanche en won zij zelfs de Best-in-Variëteit. Deze show stond in het teken van het nieuwe kattenstoeltje. Het is wel bedoeld voor kinderen maar katten weten er ook weg mee.

We zijn alleen met wat meer thuis gekomen dan we verwachtten en dan bedoel ik niet de gebruikelijke souveniertjes al heb ik mezelf wel op een nieuwe handtas getrakteerd. Het onverwachte zit hem deze keer in een extra diertje in de vorm van een vlo. Daar ben ik niet zo blij mee al is het niet zeker dat het van de show komt. De straatpoes zit onder de wondjes en die lijken verdacht veel op een vlooienallergie. Sijntje is ook allergisch maar zij heeft nog geen plekjes. Ik hoop dat ik de vlo te pakken heb voordat hij/zij haar vindt. Dit betekent helaas een heleboel werk en ik had het al zo druk. Ik heb een heleboel foto's verzameld en op A4-formaat laten afdrukken voor een fotopresentatie op de show in Schiedam.

Omdat Sijntje medicijnen moest krijgen die beslist samen gegeven moesten worden met wat eten en we dat niet aan de oppas konden overlaten, namen we haar ook maar mee. Ze fleurde enorm op van deze medicatie, had overdag het hele huisje voor zichzelf en we hebben van elkaar genoten. Ondertussen waren de anderen aan de zorg van onze oppas overgedragen. Onze overbuurvrouw neemt het erg serieus, heeft het al vaker gedaan waardoor we deze keer zelfs de zorg van een nestje aan haar toevertrouwden. Met Juultje weet ik nog niet zeker welke medicatie voor haar het beste is. Alleen Prednoral of ook Metacam. Ze maakt op dit moment een uitstekende indruk en ligt zoals het van haar gewoon is, spinnend op mijn armen. Het is dus allemaal prima gegaan. Ik heb nog niet alle foto's bekeken maar ik heb er een van Nieckje op het nieuwe stoeltje, een filmpje van Tresca met een lekker zacht kussen (er is wat te koop voor huisdieren) en eentje van de kittens die vandaag bijna twaalf weken oud zijn.

Ik ga die vlo proberen te vangen!

[klik voor een uitvergroting]
Nieckje als diva. De keurmeesters roemden wederom haar prettige persoonlijkheid en haar zelfvertrouwen.
[klik voor een uitvergroting]
De tijd gaat zo snel. Wanneer ze dertien weken oud zijn en in een picobello gezondheid verkeren, gaan ze ons verlaten. Van links naar rechts: Beau, Braecy en Bubba.
[klik voor een uitvergroting]
Ondertussen hebben ze hier nog een heleboel plezier met elkaar. Bubba en Braecy. Ze kunnen zo fanatiek zijn op een speeltje!
Dinsdag 18 augustus

Onze SuperSijn, Sijntje dus, is vandaag jarig. Elf jaar alweer. Ondanks dat ze als jong dier zo'n moeilijke start had (darmen) en dat ze inmiddels niet meer over een flitsend gebit beschikt doet ze het nog behoorlijk goed. We maakten ons op de voorhand erg zorgen toen we zagen aankomen dat haar grote rode vriend Rooster zou gaan overlijden maar ze redt zich uitstekend. Als compensatie voor het gemis dat ze niet meer in het warme lijf van Rooster kan wegkruipen, doet ze het nu bij mij in mijn ochtendjas. Ze heeft nu alleen pech dat het nu even geen ochtendjasweer is. Na Rooster heeft Sijntje nooit meer aansluiting bij een van de andere katten gekregen. Heel triest. Gelukkig geniet ze erg van haar eigen plekjes links en rechts in huis. Warmte-aanbidster als zij is, bivakkeert zij nu bij voorkeur achter het raam in de keuken: in haar mandje bakken in de zon en wanneer er geen zon is, presteert ze het om op de waterkoker te gaan zitten. Vroeger ging ze ook wel tussen de net uitgezette pitten van het gasstel zitten. Gelukkig heeft ze deze enge gewoonte opgegeven. Ze zou er nog wel passen want ze heeft nog altijd haar mooie slanke lijn.

De nieuwe mandjes, de groene en de blauwe, zijn ook bij haar in trek. Dat je zo'n mandje soms delen moet, moet kunnen. Het comfort vergoedt veel.

[klik voor een uitvergroting]
Iedereen is buiten in de schaduw maar Sijntje zit in haar sauna.
<< vorige pagina  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  [62]  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  volgende pagina >>