Klik hier om te zoek op de website

archief
Vrijdag 15 oktober

Ik had amper de punt achter de regel in het vorige stukje hier gezet over dat het zo goed met de kittens ging of het ging fout: het mooie rode manneke uit het nest van Tresca moesten we gisteren laten inslapen. Hij is gelukkig voor hem maar heel kort ziek geweest. De periode dat er twijfel is of je er goed aan doet om het diertje met bijvoeding en medicatie erdoor heen te slepen, is zwaarder dan het verdriet van het gemis. En missen doen we hem - onze kleine rode man, nakomeling van de twee jaar geleden overleden "Little Red Rooster". Gisteravond leek het ook fout te gaan met de grote wildkleur broer maar met hem gaat het nu erg goed. Hij groeit meer dan uitstekend en dat is altijd een goed teken. Gisteren is het me nog niet gelukt om dit verdriet onder woorden te brengen in het topic van dit nestje.

Het nieuwe Raskanblad is uit met op de cover 'een hele mooie Maverick'. Wat lijkt de zoon van de Meef en van Shabanou op hem! Maar als je goed kijkt zie je ook een mannelijke Shabanou. Echt genieten van deze prachtige Uriah. Hij heeft al eerder de show gestolen - hij schitterde ook al eens op de kerstkaarten van een Abessijnen- en Somaliclub. Uriah is nog niet gecastreerd en we hopen dat iemand een passende poes voor hem heeft zodat hij zijn genen kan doorgeven.

Ik werk inmiddels met een nieuwe laptop. Wat een genot. Hij is zo lekker vlot. Wat ook nieuw is, is mijn fiets en ook daarvan is het de bedoeling dat hij lekker vlot is. Ik heb deze week een E-bike uitgezocht bij Sander Tweewielers in Haarlem. Hij is naast het gemak van het lichtere fietsen ook bedoeld om met Polly in het hondenkarretje achter de fiets op stap te kunnen gaan. Eesz is er te groot voor, Pici vond het niet leuk dus dan moet de kleine Pol er maar aangeloven ;-) Het koppelstuk van de fietskar wordt aan mijn fiets vastgemaakt en voor zondag wordt er zonnig weer voorspeld maar ik denk dat dat fietstochtje nog zonder Polly zal zijn. Ze moet er eerst nog even mee getraind worden.

Wisseling van de wacht op hormonaal gebied hier: bij Jack begint de Suprelorin goed te werken en sjeest hij door huis en tuin al dan niet met zijn grote kittens van Anches en bij Zagato begint het duidelijk uitgewerkt te raken. De eerste dames voor hem hebben zich al gemeld. We hebben deze week zijn bloed laten testen en nog een keertje zijn knietjes voor de zekerheid. De DNA-testen en oogspiegeltest waren al gedaan.

[klik voor een uitvergroting]
Het overleden rode katertje. Het wit links onder zijn bekje is een restje melk van zijn flesje. Aan zijn houding is te zien hoe benauwd hij het had.
[klik voor een uitvergroting]
Deze week kregen we ook de foto van Polly die op 5 september door Imre van Eijl was gemaakt.
[klik voor een uitvergroting]
Jack vanmorgen in de tuin.
[klik voor een uitvergroting]
Zagato vorige week op datzelfde favoriete plankje.
Dinsdag 12 oktober

Sorry dat ik zo lang niets van me heb laten horen. Het gaat hier al tijden weer goed maar een eerdere bijdrage voor deze nieuwsrubriek raakte ik kwijt toen ik op een verkeerde knop drukte. Ik maak deze nu ook - heel verstandig, er lopen hier wel eens kittens over een toetsenbord - eerst in Word.

Vanavond ben ik lekker met Polly naar de hondenschool (KC Kennemerland) geweest. Toen we hier net was, heeft ze daar al een puppycursus gedaan en afgesloten met een diploma. Pol is dus 'gecertificeerde pup' en dankzij de controle van haar chip vandaag door iemand van de Raad van Beheer is ze nu ook 'erkend Pol'. Nu zitten we op de A-cursus. Ze is al stukken rustiger dan tijdens de puppycursus maar er valt nog een heleboel te trainen. Down en blijf zijn de punten die meer aandacht behoeven maar met andere dingen is ze echt superknap (ook met keffen wanneer het beloninkje te lang uitblijft).

Met de kittens gaat het super. De drie fotogenieke kittens van Tresca zijn inmiddels twee weken oud en hun oogjes zijn helemaal open. De wildkleur kater liet ons het langst op zijn oogjes wachten. De grote kittens van Anches worden morgen al weer tien weken en ons huis heeft geen geheimen meer voor ze. De kattenluikjes en het tunneltje weten ze al prima te gebruiken. Alleen willen we dit niet hebben wanneer er geen toezicht is want vorige week heeft Donna haar kopje door het gaas weten te wurmen en daar hing ze dan. Natuurlijk waakte moeder Anches over haar en haar diepongeruste mauw maakte dat ik meteen kwam kijken. Ik draaide het kopje in de diagnonaal van het gaas en wist haar omlaag te trekken. Inmiddels zal zij haar kopje er niet meer door kunnen krijgen. Ze groeien zo hard maar zusje Donatella heeft nog een kleiner kopje dus tot die tijd luikjes dicht wanneer we niet thuis zijn. Polly komt weer helemaal aan haar trekken - er is altijd wel een kat of kitten voor handen om mee te dollen maar wij moeten wel heel goed opletten dat het voor het kitten leuk blijft. Zagato ondergaat dit spinnend en soms kreunend maar Jack heeft het helemaal onder controle. Bij Zagato zijn de hormonen aan het opspelen. Zijn suprelorin is zo goed als uitgewerkt en bij Jack zijn ze juist aan het afnemen. Hij was altijd al een gelukkige speelse kater maar nu schudt het huis wanneer hij aan het racen is.


 

[klik voor een uitvergroting]
Onze twee Pumiteefjes: Pici van 13 en Polly van 6 maanden.
[klik voor een uitvergroting]
De kittens van Anches samen met vader Jack en opa Maverick.
[klik voor een uitvergroting]
Het drietal van Tresca.
Arme Sijntje moest van de week even naar tante dokter. Ze was de laatste tijd wel heel erg onzindelijk en we kwamen erachter dat een blaasontsteking er de oorzaak van was. Geen bacteriële maar meer eentje veroorzaakt door stress. Het arme diertje had er goed last van maar nu ze een pijnstiller en spasmoglucinol heeft, voelt ze zich stukken beter.

 

[klik voor een uitvergroting] [klik voor een uitvergroting]
Sijntje heeft nu een mandje met bodemverwarming. Ze bivakkeert nu veel in het felarium. We hebben dit nu toch niet nodig voor de nestjes. De lieve Orchid kwam op ziekenbezoek.
Donderdag 29 september 2010

We hebben hier verschrikkelijke dagen achter de rug. Eerst het verdriet om de lijdensweg en het gemis van Rosanna en de zorgen of haar nestgenootjes niet hetzelfde kunnen gaan krijgen en daar overheen de bevalling van Tresca. In eerste instantie was de bevalling en de nestsamenstelling een cadeautje maar een uur na de bevalling begon Tresca onrustig te worden en dat ging van kwaad tot erger. Ze had gelijk, poezen weten zoiets. Met het sorrel poesje ging het ondanks een prima start en goede groei fout. Zij kreeg terwijl ik haar in mijn handen had een darmbloeding. We konden direct bij een waarnemer terecht en we hebben daar besloten het kleine meisje, om haar een mogelijke lijdensweg te besparen, te laten inslapen. Ook daar zat Tresca doorlopend te mauwen en om de mogelijkheid uit te sluiten dat ze pijn had kreeg ze een morfine-injectie. Helaas hielp dat helemaal niet. Van slapen kwam niets terecht. Niet voor mij en al helemaal niet voor de arme Tresca. Zo kenden we onze sterke stabiele Tresca niet. Pas toen onze eigen dierenarts in een rijtje van mogelijkheden om Tresca te kalmeren het woord Clomicalm liet vallen, ben ik meteen het potje gaan zoeken. Dit middel heeft wel eerder voor opvallend goede resultaten gezorgd en ook nu weer. Ik liet later die middag evengoed Tresca en de andere drie kittens opnieuw nakijken (reed en passant ook nog even flink schade aan de auto maar wist op de terugweg tijdig te remmen door een mevrouw die in Bloemendaal tussen geparkeerde auto's vandaan diep in gedachten zo maar de weg opliep). Bij de dierenkliniek was echt niets aan moeder (ook geen eclampsie als oorzaak voor het trillen en extreem snelle ademhaling) en kinderen te ontdekken en we togen weer huiswaards. Ik kreeg steeds meer de hoop dat Tresca gewoon mentaal uitgeput was. Daar viel al op dat Tresca al behoorlijk rustig was en eenmaal thuis viel ze in slaap. Na haar tukje heb ik de kittenmelk niet meer uit de koelkast hoeven halen. Onder begeleiding, ik moest haar wel vasthouden, konden de kittens weer bij haar drinken. Dit was ook al twee keer voor ons dierenartsbezoek gelukt. Zogen wekt een bepaald hormoon op dat wel het gelukshormoon wordt genoemd. En dat werkte ook. De laatste voeding vanacht ging zo goed dat ik haar niet meer hoefde vast te houden en na een uurtje hadden we samen (Tresca en ik) er zoveel vertrouwen in dat er zelfs niet meer geaaid hoefde te worden en dat ik haar haar eigen gang kon laten gaan. Gelukkig lijken de overgebleven kittens prima. ze groeien als kool. De wereld is een sorrel kater, zoals onze dierbare Rooster, een wildkleur poes zoals mama Tresca herself én een wildkleur kater zoals de onlangs overleden Murray rijker.

Ik hoop dat ik weer email kan ontvangen want dit is vandaag nog niet gelukt. De foto's heb ik ook nog niet bekeken dus ik zoek voor nu even een paar andere foto's.

[klik voor een uitvergroting]
Dit is Clancy, een sorrel Somalikatertje, zoals er nu ook in het nest van Tresca geboren is.
[klik voor een uitvergroting]
Huibert heeft een nieuwe camera en Sijntje is ondanks haar twaalf jaar een dankbaar fotomodel.
De email doet het weer, moederpoes Tresca is gelukkig, de kittens groeien goed en dit zijn een paar van de foto´s van Huibert van de kittens van Anches. Die van Tresca plaats ik in haar nesttopic.
[klik voor een uitvergroting]
De voorbereiding van de fotosessie omdat ze acht weken oud werden.
[klik voor een uitvergroting]
Even opwarmen.
[klik voor een uitvergroting]
En ze kijken allemaal. Dat Rosanna nu ontbreekt, blijft heel pijnlijk.
<< vorige pagina  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  [53]